Daar ga ik dan, nog meer bepakt dan een pakezel, sleep ik mezelf op Amsterdam Centraal station de trein in richting Dusseldorf Flughafen met lichte kriebels in mijn buik. Terwijl m’n moeder me uitzwaait op het station, nadat ze ook nog zo lief was om eerder op de ochtend mee te gaan naar de GGD voor mijn last-minute inentingen, vraag ik mezelf af waarom ik in hemelsnaam vanuit Duesseldorf vlieg. Is die honderd euro korting het nu echt waard om bijna 5 uren langer onderweg te zijn? Snel maak ik een berekening, eentje die ik eigenlijk had moeten maken voor ik de tickets boekte, maar okee. Ik heb 100 euro aan geld bespaart en krijg een directe vlucht van Dusseldorf naar Bangkok, maar na mijn 2,5 uren durende treinreis ik moet nog 10 uren vliegen en wie weet hoe lang ik nog moet reizen nadat ik ben geland. Ik besluit me erbij neer te leggen en te zien wat komen gaat. Alles wat ik doe, kan ik van leren.
De reis is vermoeiend, maar verloopt goed. Een korte vertraging met de trein, wat turbulentie in het vliegtuig en het niet echt kunnen slapen is het enige wat ik hoefde te doorstaan.
Het vliegveld in Bangkok is kleiner dan ik had verwacht. Het bestaat uit vier kleine verdiepingen en ik loop meteen naar een balie van Thai Airlines om een vliegticket naar Nong Khai te boeken. “Helaas, alles zit vol mevrouw” krijg ik te horen in het engels met een schattig Thai accent erbij.
Dan maar met de trein, want 10 uren met de bus reizen, is me nu echt teveel. Er zijn twee treinstations in Bangkok en als je eenmaal een metro-plattegrond te pakken hebt, zijn ze vrij simpel te vinden. Alleen had ik die plattegrond niet en heb tot drie keer toe de verkeerde metro gepakt en gewacht op een bus die kennelijk helemaal niet van plan was te stoppen op de halte. Al strompelend en ploeterend met mijn megarugzak en kleine trolley doorsta ik de hete zon met moeite en kom ik na vele omzwerfingen eindelijk aan op treinstation Ban Sue.
Ik probeer uit te leggen waar ik naartoe wil en de meneer achter de balie probeert mij iets uit te leggen. Gezien dat er maar weinig mensen zijn in Bangkok die goed engels praten, was het nog een hele opgave om elkaar te begrijpen, de vermoeidheid meegerekend. Uiteindelijk bleek de trein ontspoord te zijn (zo blij dat ik er niet in zat!) en dat het nog twee dagen zou duren voor die weer zou rijden.
Vermoeid plantte ik mezelf neer op het bankje in mijn dure thermo kleding van de Bever zwerfsport winkel, die ervoor had moeten zorgen dat ik nauwelijks zou zweten. Ik kan natuurlijk niet weten hoe erg het was geweest als ik gewone kleding aan had getrokken, maar ik vond dat ik toch belachelijk aan het zweten was. Dus, huub huub, barbatruc en ik wisselde mijn kleding beschaafd om. Inmiddels ben ik daar best een expert in. Toch kon ik het niet helpen me ietwat opgelaten voelde op dat verlaten treinstation waar de man achter de balie een rechtstreeks uitzicht had op mijn doen en laten. “Daar heb je weer zo’n onbeschaamde toerist”, zal hij gedacht hebben. Ik zag er niet bepaald appetijtelijk uit, maar voor het geval hij toch dacht: “Jamm, jam”, leek het me beter te vertrekken. Dan toch maar op naar het busstation. Zo gezegd, niet zo gedaan.
Mijn streven is altijd om zoveel mogelijk met metro, trein en bus te reizen. Geen gedoe met onderhandelen, gewoon een vaste prijs betalen. nu ontkwam ik er echter niet aan om een taxi te nemen naar Bangkok Bus Terminal waar vandaan alle binnenlandse bussen vertrekken.
Er ging van alles door mijn hoofd toen de taxichauffeur zijn meter aandeed en wegreed. ‘Zou de meter wel goed zijn? Misschien heeft hij hem wel te hoog ingesteld? Straks rijd hij expres een langere route, zodat ik meer moet betalen!’ Hoe bedoel je paranoia?! Wederom riep ik mezelf tot een halt en probeerde te relaxen. Wat dan nog als hij dat allemaal doet. Zoveel meer zal je vast niet hoeven betalen. Het kost toch allemaal geen drol en bovendien kan ik altijd weer uitstappen als het te duur wordt. pffff Ik moet echt een bedje hebben om lekker op uit te rusten.
Dat bed kwam helaas nog lang niet, want de bussen waren voor de avond uitverkocht en de eerstvolgende bus naar Nong Khai ging pas om 6u in de ochtend.
Mijn rug die niet gewend is aan het dragen van zoveel kilo’s, laat staan in dit benauwde klimaat, zei nog net geen ‘knak’! Om die reden koos ik ervoor mijn tassen te dumpen in een kluisje op het Bangkok vliegveld, waar ik met de metro snel kon komen, en daar wat kon eten en zelfs een dutje doen, net als de vele Thai.
Dat korte dutje was precies datgene wat ik nodig had om opnieuw naar het busstation te reizen en daar te wachten op mijn bus naar Nong Khai.