Vandaag ervaar ik mijn eerste vlucht met Lao Airlines. Het kost me een rib uit mijn lijf, wel 129 euro en dat voor een binnenlandse vlucht. Maar het brengt me veilig en wel binnen 50 min van Noord naar Zuid Laos.
Aangekomen op Pakse vliegveld, sluit ik me bij een frans koppel aan om de kosten van een tuktukrit richting de stad te delen. Zij vertellen me dat er niet zo heel veel te doen is in Pakse en naar Champasak gaan. Ik besluit bij ze aan te sluiten.
We komen aan bij Pakse busstation om over te stappen richting Champasak. Na wat onderhandelen mogen we voor 15000 kip mee. Volgens hun lonely planet is de normale prijs zo’n $1.30 us, wat wel overeenkomt met onze prijs. Ik vind het prima,maar de franse dame blijft maar doorgaan over de prijs. Het is te duur en het klopt niet. Ze krijgt zelfs een hele ruzie met haar vriend in de tuktuk. Ik besluit dat dit niet het beste moment is om ze te vertellen dat ik Frans versta en kijk wijselijk de geheel andere kant uit.
Het zijn verder hele aardige mensen van mijn leeftijd en samen maken we een fietstocht naar de Vat Phou in Champasak. (is het jullie ook opgevallen dat de tempels allemaal dezelfde naam hebben?)
De fiets is prima, enkel wat laag ingesteld, maar het lukt. In het mandje vooraan stop ik mijn spullen. Omdat het zo warm is doe ik mijn schoenen er ook in, om bij aankomst bij de tempel erachter te komen dat er een megagat in de mand zit en een van mijn schoenen eruit is gevallen.
Okee, dan heb ik de keuze om terug te fietsen op zoek naar mijn schoen, waar eigenlijk geen tijd voor is ivm met de zonsondergang, om met slechts een schoen rond te lopen, wat heel onaangenaam ongelijk voelt of om op blote voeten te lopen, wat ook onaangenaam is, maar ten minste hetzelfde voelt voor beide voeten.
Dus op blote voeten verken ik het ruwe terrein van de tempel, beklim ik veel te steile trappen en vertrappel ik prikkelende planten. Hoe plezant.
Snel foto’s nemen en terug. De fietstocht is lang en onaangenaam aangezien het pikkezwart was en ik er niet aan had gedacht een lampje mee te nemen. Gelukkig was Alex wel zo slim geweest en probeerde we met zn drieen in zijn magere lichtje de grote gaten in de weg en de honden en koeien te omzeilen.
Het duurde een uur op de heenweg, maar de terugweg was zeker twee keer zo lang. Ik had niets meer gegeten sinds de vlucht rond 14 uur en viel bijna van mn fiets. We stopten om wat zoets te kopen. Het bleek best handig in het onderhandelingsproces dat Alex half Laotiaans is. Na een vieze wafel nog net niet te hebben uitgespuugd en een fles zoete sap kon ik er weer tegenaan.
Terug in het guesthouse, snel douchen en eten. Het was echt een verschrikking deze plek. Gekko’s overal over de plafonds,megaveel vliegen en muggen en wie weet wat voor andere beesten.
Nou een anders frans duo wist me te vertellen wat voor andere beesten hier nog meer waren. Schorpioenen. Ze waren net een in hun kamer tegengekomen en lieten trots een foto zien.
Aaaah ik moet echt van mijn ongediertefobie af, ik weet het. Maar dit is me even teveel.
Na een slechte maaltijd loop ik op mijn tenen terug naar de kamer. Ik open de deur, doe de lichten snel aan en probeer van de deur direct op het bed te springen en me in te pakken in mijn muggennet. Tandenpoetsen doe ik morgen in daglicht wel. Iiieekkkk