Ik wil rust. Ik heb genoeg van al dat drukke verkeer. Ik heb geen zin meer om me om de twee dagen aan mensen voor te stellen en steeds weer dezelfde vragen te beantwoorden. Waar kom je vandaan? Waar ben je geweest? Hoe lang reis je? Enz enz.
In een folder valt mijn oog op Sihanoukville, het strandparadijs van Cambodia. Perfect, dat is precies wat ik nodig heb! Lekker relaxen op het strand met een boekje erbij en een lekkere kokosnoot. Whoehoe, strand ik kom eraan!
Hooha hotel, een goed aanbevolen plek op tripadvisor. Alle reviews superpositief, hier wil ik naartoe.
Ik kom aan op het busstation en na wat onderhandelen kan ik voor $1 naar het hotel gebracht worden op een motor. Euh wacht even, motor? Jep, gewoon mijn rugzak tussen de benen van de bestuurder en mijn koffer tussen de bestuurder en ik en ja ik pas er ook nog bij, zo op het uiteinde van dat ding. Nu ben ik redelijk avontuurlijk ingesteld. Bungeejumpen en skydiven trekken me absoluut aan. Het punt is dat ik dit soort dingen doe als ik vermoed dat het veilig is. Oftewel een kleine kans op overlijden heeft. Nu zit ik op een motor/scooterding met een vage Cambodiaan als bestuurder in gekkenhuis verkeer.
Het is best een uitdaging die ik wel moet aannemen. Ik leg mijn vertrouwen in de bestuurder en zet me schrap. Lets do this! Afgezien van een aantal gaten in de weg en spookrijders die we moesten ontwijken, was het een aangename trip. Jammer dat de bestuurder me een ander hotel probeerde aan te smeren. Gelukkig heb ik er geen moeite mee duidelijk te zijn. Mijn stem verandert van toonhoogte en op een dreigende manier zeg ik hem: NEE! ik wil geen ander hotel. Breng – me – naar – de – Hooha…. nu.
En als het watje dat hij is, geeft hij me een nerveus giechelend lachje en brengt me naar mn bestemming. Goed gedaan, Soes!
Er wacht me een aangename verrassing. Geen oude gerimpelde eigenaar, maar een engelse gozer van begin 30 die me begroet en een kamer geeft. Wat leuk eens iemand van mijn leeftijd te zien, die zo een plek runt. Misschien kan die me ‘leeftijdgebonden’ tips geven over waar ik naartoe kan en wat voor mij geschikt is.
Ik neem niet de tijd om me heen te kijken, wat ook erg lastig was gezien dat de stad zonder stroom zat en het al vrij donker begon te worden. Ik besloot voor een snelle koude, maar verfrissende douche te gaan.
Ik had tijd om me heen te kijken, toen het licht weer aanging. Wederom een verrassing. Wat veel mannen. Oude mannen. Uitgezakte oude mannen, met een rare blik in hun ogen. Hier klopt iets niet. Ze praten langzaam, deze oude uitgezakte mannen. Dit moet drugs zijn. He bah. Gelukkig voor mij lijkt geen van hen in staat stevig op twee benen te staan. Nogal mellow. Ik zoek heil bij de eigenaar en zijn trustee genaamd Bee. Aardige mensen. Mizaa is nogal een prater en blijkt vrij intelligent. Bee is de rustige Cambodiaan die alleen spreekt indien nodig.
Voor morgen kan ik een privétour doen bij Bee en mag ik zelf weten wat ik betaal. Nou prima. We vertrekken de volgende ochtend en toeren langs de watervallen en de verschillende stranden. Bee weet veel informatie te geven over de plekken die we bezoeken. Vooral de watervallen zijn geweldig, omdat er geen toeristen zijn. Bee is erg aardig, maar het is toch jammer dat hij duidelijk op geld uit is. Hij vraagt steeds of ik wil betalen. Een kokosnoot kost normaal een 2000Riel en hij liet me bijna 4000 betalen. Ik weigerde en heb uiteindelijk 3000 gegeven. Maar het gaf signaal af. Wat moet ik hem betalen voor deze toer, wat zou hij verwachten. We zijn bijna 4 uren onderweg geweest. Normaal gesproken zou dat iets van 4 dollar zijn. Ik besluit iets meer te geven omdat ik hem wel aardig en informatief vind en biedt 6 dollar. Vraagt hij opeens om 10, voor benzine… Dan kan toch nooit zo duur zijn. Ik weet even niet wat ik met deze situatie aanmoet. Ik ben zonder twijfel de slechtste onderhandelaar ooit, want ik betaal hem de $10! Watskebeurt met stoere Soes? Hoezo geef ik opeens zoveel geld. Ik mocht toch zelf beslissen hoeveel ik zou geven. Waarom weigerde ik dat niet. Huh?
Met een slecht gevoel blijf ik achter op het strand, waar ik een beentreading (epileren met touwtje) krijg, wat wel twee uren duurt en waarbij de vrouw steeds zegt: you have much hair, much hair en het halve strand om de haverklap kwam kijken hoeveel haar ik wel niet had op mijn benen. Nog steeds bezig? Ja, want ze heeft veel haar. Geweldig, ik heb gisteren nog geschoren hoor!
Een complex rijker arriveer ik bij de bungalows. Op de weg ernaartoe viel me op dat ik veel oude uitgezakte ‘blanke’ mannen met jonge Cambodjaanse meisjes zie lopen. Echt duidelijk meisjes. Ik weet wat het is. Ik had zelf nog een aanbieding gekregen op het strand. ‘You got boyfriend?’ “No.” ‘Why not?’ “Dont like men.” ‘Oh, you like women?? (big smile)’ “ Nooo, I dont like women. I like being alone. Just me.” ‘Oooh. You got brother or sister?’ “yes one sister…..But she’s married!!” En dit waren twee meiden van 16 en 17 jaar. Ze gingen beiden naar school in de ochtend en avond en in de middag en op Maandag, hun vrije dag, probeerde ze wat geld bij te verdienen. Toen ik ze vroeg wat ze voor hun plezier doen, keken ze me vreemd aan. ‘Dont know. Dont understand’
In het hotel zie ik ze ook. Jonge meiden die met de oude mannen de kamer ingaan en een tijdje later er weer uitkomen. Het is een continu proces van in- en uitloop. En als de prostituees weg zijn, wordt er flinkt wat wiet gerookt! Dit is niet mijn ding. Ik vind het zo walgelijk om te zien. Bij het uitgaan met een Zwitsers koppel lijk ik niets anders meer te kunnen zien dan deze stonede oude oude uitgezakte mannen met hun veel te jongen prostituees.
Ik weet dan wel dat vrouwen hier geen anti-conceptie hebben en het ene kind na de andere uitpoepen. Maar ik snap gewoon niet hoe ze hun dochters kunnen verkopen (wat ik heb zien gebeuren op de straat) alsof het ezels zijn.
Je kan me niet vertellen dat deze meiden blij worden hiervan.
Dus hier zit ik dan op een plek met een aantal ouwe geile stoners en mensen die me proberen af te zetten. Het was voor mij nogal ongemakkelijk. Zoals Bee vertellen dat ik die tweede toer toch maar niet wilde doen. De enige van wie ik blij werd op deze plek was het Hooha varken. Een kleine roze big, die regelmatig probeerde uit te breken en dan al vrolijk knorrend over het gras rende en met haar snuit de aarde omwroette. Geweldig. Afgezien daarvan is het me duidelijk dat ik hier mn rust niet zal vinden en ik weer verder moet.
Ik ben voorzichtiger met het vertrouwen van de beoordelingen op internet. Woorden als relax en chill interpreteer na deze ervaring ietwat anders!