Vandaag is voorlopig mijn laatste dag in Manila. Mijn vlucht naar Puerto Princesa is geboekt voor 16uur in de middag.
Vermoedelijk kom ik nog terug in deze stad om naar Indonesie te vliegen en ik neem het gewaagde besluit een groot gedeelte van mijn spullen achter te laten in de kluis van het hostel.
Na het uitchecken loop ik wederom naar het Greenbelt winkelcentrum om deze is bij daglicht te verkennen. In het winkelcentrum zijn genoeg winkels en restaurants om me bezig te houden en voldoende airco’s om me koel te houden.
Om 13 uur wordt een taxi voor me besteld en om 13.45 uur staat hij eindelijk voor de deur. De meter gaat netjes aan, maar de prijs tikt wel heel snel aan. Bijna in de buurt van het vliegveld zie ik dat de prijs al op $600 zit. Wacht eens even beste man. Er is mij gezegd dat het niet meer dan $300 zou zijn en het is nu al het dubbele. De man lacht, knikt en zegt: ‘ja’. Ik snap niet helemaal waarop hij ja zegt, maar als het op het afrekenen aankomt, vraagt hij netjes om $300. Gelukkig.
Het inchecken gaat snel, je betaalt een entree voor het vliegveld van $200 en loopt nog niet net fluitend door de douane controle.
De vlucht verloopt goed. Alles loopt op rolletjes, maar het spel is nog niet begonnen. Ik zet me schrap. Mmet mijn rugzak op de rug, tas in de handen, loop ik de jungle van de driewielertaxi’s in. Het valt me echter mee. Ja, ze willen me allemaal meenemen in de taxi. Maar bij nee, lopen ze ook direct weer weg. Het punt is dat ook al had ik best een taxi willen nemen. Ik geen flauw benul had van waar ik naartoe wilde. Ik vraag bij een informatiepunt waar het centrum is en hij zegt dat het slechts 15min lopen is. Dus ik begin mijn trek, al lopend langs de snelweg, richting het centrum. Na een kwartier lopen en slechts een paar aantrekkelijke hotels gezien te hebben die veel te duur zijn, vraag ik twee uberblonde vrouwen waar zij verblijven.
Voor ik het weet zit ik met ze in een driewieler taxi naar D’Lucky Inn Garden. Voor $790 krijg ik een prima kamer, met tv en koude douche, waar ik volledig van geniet.
Na het douchen gaan we met zn drieen uit eten en door naar een bar/restaurant/nachtclub waar live bands optreden. Al gauw krijg ik door dat de mensen hier belachelijk begaafd zijn. Wat een stemmen en muzikaliteit. En verbazingwekkend genoeg stappen regelmatig mensen uit het publiek het podium op om ook een liedje te zingen. Zuiver en in de maat! Hoe kan dit? Komt het soms daar alle karaoke die ze in dit soort landen naar hartelust beoefenen? Zit het in de genen?
De twee meiden naast me zijn eruit. Het zit in de genen. En aangezien Filippijnse mannen volgens hen de minst lelijke zijn van het Zuidoost Aziatische volk hebben ze besloten een Filipijnse baby te maken, opdat ze dan kunnen genieten van hun getalenteerde muzikale baby’s!