Het zou toch niet zo moeilijk hoeven zijn, maar vandaag heb ik toch een slechte beslissing genomen en het heel moeilijk gemaakt om in Cambodja te komen.<\/p>\n
Gezien dat ik nog niet zoveel geluk heb gehad met het busverkeer (gisteren nog een bus die ermee ophield) was vandaag geen uitzondering. ik werd helemaal gek van die mensen die je steeds proberen af te zetten. gisteren was een buskaart nog $5, vandaag 10 en toen weer 8 en toen weer 10. Ik had er geen zin meer in en ben op zoek gegaan naar een lokaal iemand met een auto, zwaaide met een briefje van 50.000 kip (\u20ac4,30) en vroeg hem me naar de Cambodiaanse grens te brengen.
\nHij begreep het en bracht me netjes naar de grens. Tevreden en grinnikend dat ik die stomme buschauffeurs te slim af ben geweest, stapte ik uit, betaalde de man en liep naar de beakers.
\nPas na enkele seconden besefte ik hoe klein dit grenskantoor is. Het bleek dat er voor inwoners meerdere grensovergangen zijn. Ik had niet de juiste en moest 7km verder zijn! Que? En hoe moet ik daar komen? Al lachend gebaarde ze ‘lopen’.
\nDus dat deed ik dan. Uiteraard storte ik al na 1,5km in door de hoeveelheid vanhet gewicht dat ik meedroeg en het overmatig transpireren door de benauwde hitte.<\/p>\n
Ik besloot ete te liggen langs de weg, waar geen kip voorbij kwam en was benieuwd of iemand zou stoppen. Niemand, maar dan ook werkelijk niemand die even kwam kijken of het goed met me ging. Slechts een toeter of te checken of ik nog leefde denk ik. Na een half uur tevergeefs wachten op een auto die me meewilde nemen ging ik weer op pad.
\nIn de verte hoorde ik een auto en besloot dit keer midden op de weg te gaan staan en hem te stoppen. Het werkte en ze waren bereid me naar de grens te rijden. Beetje wrang dat het diezelfde rotzakken van de grens waren, die niet meer bijkwamen van het lachen.<\/p>\n
Dus ik kom aan bij de grens hopend dat alle ellende voorbij zou zijn. Even leek het ook zo toen ik in een minibusje van de grens naar Kratie gebracht werd. Maar niets is wat het lijkt hier.
\nIn Stung Treng maakte we een overstap van minibus. Na een uur wachten vertelde de chauffeur dat hij wachtte tot er genoeg mensen zouden zijn of over een uur zouden gaan.
\nPlots komt er een kleine personenwagen aan en worden wij met zn vieren geacht in te stappen. Drie op de achterbank en ik voorin was nog te doen.
\nPlots komt er nog een vierde man achterin.
\nEnigszins verbaasd kijk ik toe hoe niemand achterin protesteert.
\nNet voor we weg willen, wordt er op mijn deur getikt en zegt hij dat ik mijn gordel af moet doen. Huh? Oh er wil nog iemand mee en die mag met mij de voorstoel delen. “Zijn jullie gek ofzo? We kunnen dan toch die grote bus nemen?!” Nee die is kapot. Ja, natuurlijk. 5 seconden geleden reed ie echter nog prima.
\nGeirriteerd laat ik het toe en probeer mezelf te kalmeren met het idee dat dit hun cultuur is.<\/p>\n
We vertrekken, rijden een blok om en staan opeens weer op dezelfde plek. Wat, gaan we toch met het busje? Nee, dat dacht je maar. Er wil nog iemand in de auto en schuift zo aan bij de bestuurder.
\nDaar trok ik de lijn. Het is al megaeng om zonder gordel voorin te zitten, maar als de chauffeur niet eens normaal kan rijden, ga ik niet mee. Eruit! riep ik tegen de vrouw naast me. Ik ga niet mee, geef me mn geld terug en ik wacht wel op de gewone bus. Verbaasd keken alle lokale mensen me aan, degenen op de achterbank keken slechts met grote oge toe en de vrouw naast me wilde niet uitstappen. ERUIT,ERUIT. Ik ga niet mee, want dit is veel te gevaarlijk. Cultuur of niet, een foutje van de chauffeur en ik ben dood. Twee bijna doodervaringen op eendag is teveel.
\nUiteindelijk stapt de laatst bijgekomen vent weer uit, wordt er geen gehoor gegeven aan mijn wens en rijden we weg. Ik ben nu zo overstuur dat alleen de muziek op mijn ipod me nog net kan kalmeren.<\/p>\n
Daarbij komt dat een of andere sullige Cambodjaan achterin de auto maar tegen me blijft praten. Na 3 uren, kus ik nog net niet de grond van het guesthouse waar ik word afgezet. De rare vliegende beeste in mijn kamer negeer ik voor het gemak en kalmeer na een douche op het terras. Wat een vervelende dag. Nooit, maar dan ook nooit zal ik weer zo’n beslissing nemen. Volgende keer betaal ik ze gewoon, hoe irritant ze ook zijn.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het zou toch niet zo moeilijk hoeven zijn, maar vandaag heb ik toch een slechte beslissing genomen en het heel moeilijk gemaakt om in Cambodja te komen. Gezien dat ik nog niet zoveel geluk heb gehad met het busverkeer (gisteren nog een bus die ermee ophield) was vandaag geen uitzondering. ik werd helemaal gek van […]<\/p>","protected":false},"author":1,"featured_media":1633,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1421"}],"collection":[{"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1421"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1421\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1421"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1421"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1421"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}