De volgende dag is het mijn beurt P en J op te zoeken in hun gedeelte van de stad. Ik pak mijn spullen en besluit de lokale bus te nemen.
\nAls je besluit dit te doen wees dan voorbereid op het herhaaldelijk vragen van dezelfde vraag aan verschillende mensen. Welke bus gaat naar deze straat? En elke keer krijg je een ander antwoord. Bus 2, bus 11, bus 63 om de hoek. En vergeet niet dat het snikheet is en ik met een zware rugzak rondloop.
\nEr moeten hier zoveel bussen rijden, dat ik me kan voorstellen dat ze het niet onthouden. Helemaal niet als de chauffeur zijn eigen route bepaald. Zoals de bus 2 waar ik uiteindelijk maar instap. De ticketdame vraagt me waar ik heen wilt, knikt ja (als in Ja, daar gaat deze bus naartoe??) en roept vervolgens iets naar de chauffeur.
\nDe hele bus, inclusief ik kijken gespannen naar de chauffeur. Hij krult zijn lippen die langzaam naar zijn neus bewegen. Zijn ogen schieten naar linksboven (de binnenspiegel), hij zucht en schudt dan zijn hoofd van links naar rechts terwijl hij iets terug schreeuwt naar de ticketdame. Er ontstaat een kort heen en weer geschreeuw wat eindigt in de boodschap: Nee.
\nOkee, deze bus dus niet\u2026Welke dan wel? Ze schrijft het voor me op een papiertje en laat me weten waar ik er uit moet.
\nDaar sta ik dan met mijn rugzak, trolley en papiertje in mijn hand. Tot twee keer toe probeer ik de juiste bus te stoppen, zonder geluk. Stopt ie hier niet of wil de chauffeur niet geloven dat ik als backbackende toerist met hem meewil?
\nUiteindelijk lukt het en ik klim met moeite de hele volle bus in, waar ik de komende tien minuten mag staan. Verwacht geen heren in deze landen. Deuren openhouden, stoel aanschuiven, je helpen met een zwaar pakket of je hun stoel geven. Nee niets van dat alles. Je mag blij zijn als ze je niet wegduwen op de straat of in de rij.
\nIk wijs de ticketdame mijn locatie aan: Petchburi 15. Ze knikt en ik hoop maar dat ze het meent. Nadat ik een plekje heb bemachtigd en net comfortabel geinstalleerd ben, zie ik opeens Petchburi 15 voorbij schieten. Hee, hier moet ik eruit! Stomme, suffe doos. Dit is toch 15? Wat dacht jij 50? Hitte, honger en een overbelaste rug maken me vals. Ik loop vier lange blokken terug met al mijn spullen in de nogal smalle straten en besluit meteen maar goed om me heen te kijken. Het is erg druk, maar een stuk luxer dan het gedeelte waar ik zat. Dit belooft wat!
\nIk loop naar het hotel om mn spullen te dumpen en terwijl P en J genieten van een massage, besluit ik mijn haar te verwennen. Het is wat onderhandelen maar dan kan het proces beginnen. En ik heb nog nooit zoiets meegemaakt bij een Nederlandse kapper! Twee mensen die zich tegelijk over mijn haar ontfermen! En het is zo heerlijk, hier kan ik makkelijk gewend aan raken. De ene fohnt de linkerhelft, de ander de rechter. Het is al snel duidelijk wie de betere van de twee is, dus met wat verzoeken van mijn kant eindig ik met gelijk gestyled haar.
\nDe avond loopt steeds meer ten einde, maar niet voordat we wat hebben gegeten in de meest luxe food center van Bangkok! De prijzen zijn belachelijk duur, maar het eten stelt niet teleur. We genieten van Mexicaans en een lekker Haagen Dasz ijsje. Buiten geniet ik van de lichtversieringen en de luxe plaza\u2019s.
\nDit is een mooi gedeelte van Bangkok, waar ik zeker langer zou willen zijn als ik het me kon veroorloven. Het doet me denken aan al mijn weekenduitjes in Europa, waar ik gerust naar Milaan, Rome, Madrid of Londen vloog om te winkelen. Die dagen zijn voorbij, want ik heb elke cent nodig om mijn reis zo lang mogelijk te kunnen continueren. Desondanks geniet ik van de rijkdom om me heen.
\nMet een klein verdrietig gevoel nemen we afscheid op het metrostation, waar P en J richting het vliegveld vertrekken en ik richting Silom road.<\/p>\n
Silom Road, Ik was er al voor gewaarschuwd en de waarschuwingen waren terecht. Het was erg lastig een plek te vinden die niet omgeven was door hoeren. Ik voel er niet veel voor om op een plek te overnachten waar er in alle kamers naast me de bedden kraken.
\nKoppig en moe blijf ik doorlopen en krijg een goede tip van een bardame. Blij zoek ik de plek op en het blijkt een mooi hostel. Schoon, goedkoop en zonder de hoertjes! Moe en tevreden ga ik naar bed.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De volgende dag is het mijn beurt P en J op te zoeken in hun gedeelte van de stad. Ik pak mijn spullen en besluit de lokale bus te nemen. Als je besluit dit te doen wees dan voorbereid op het herhaaldelijk vragen van dezelfde vraag aan verschillende mensen. Welke bus gaat naar deze straat? […]<\/p>","protected":false},"author":1,"featured_media":1611,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1463"}],"collection":[{"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1463"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1463\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1463"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1463"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/neatnonsense.com\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1463"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}