Het transport in deze landen is me niet gunstig gestemd. Dit bleek vandaag wederom. De vip-bus van Nong Khai naar Vientiane (Laos) verliep niet bepaald vlekkeloos…
Bij de grensovergang op de brug in Thailand moesten we allemaal uitstappen om een stempel te krijgen dat je het land uit mag. Gelukkig stond ik in de korte rij en zat ik weer snel op mn plek in de airconditioneerde bus. Aan het einde van de brug moesten we weer uitstappen om dit keer een stempel te krijgen om Laos in te mogen. Alle Thai lopen naar eenzelfde loket als waar we eerder ook waren voor ons stempeltje, dus ik deed dat ook. Eindelijk aan de beurt, blijkt dat ik nog mijn visa moet halen. En ja, dat is een andere rij. Ik liep naar de rij voor mijn visa, waar touristen druk formuliertjes staan in te vullen en besef dat dit nog wel even kan duren. Om er zeker van te zijn dat de chauffeur op me wacht, loop ik naar de bus om aan te geven dat het wat langer kan duren. De bus is echter al overgestoken en de grenswachter snapt niet wat mijn boodschap is aan de chauffeur. Enigszins gefrustreerd ga ik in de inmiddels nog langere rij voor de visa staan. De bus wacht wel. Hij moet, want al mijn spullen zitten er nog in!
Van de megalange visa rij ga ik wederom in de megalange ‘stempel voor Laos’ rij staan. Terwijl ik daar sta besef ik dat de bus er niet meer staat.
…
Ik krijg een raar gevoel in mijn onderbuik, die ergens al de hele tijd aanwezig was en me steeds probeerde te waarschuwen. “Nee!” zeg ik tegen mezelf. Niet in paniek raken, de chauffeur heeft de bus vast ergens om de hoek geparkeerd.
Maar helaas, geen bus.
Dit kan niet waar zijn? Boos loop ik naar die grenswacht om te vragen waar de bus is. Hij gebaart simpelweg dat die weg is en heeft daarbij een onuitstaanbare lach op zijn gezicht. He bah!
Terwijl de paniek en woede in mij naar boven wilt komen, zie ik opeens de chauffeur op mij afrennen. Aaah wauw wat fijn, hij is me niet vergeten!
Blij loop ik met hem mee naar de bus, die wel al bijna weg was zonder mij. Ik stap in de bus, waar een golf van opluchting doorheen gaat dat ik terecht ben en roep sorry naar iedereen in de bus, om enkele seconden later te beseffen dat ze dat toch niet verstaan.
Pff dat scheelde niet veel. Als ik uitstap in Vientiane, waar de tuk tuk chauffeurs me nog net niet aanvallen met hun aanbiedingen, komt er een frans koppel naar me toe zeggend dat ik zooo Fortunate ben. Ja ik weet t, echt een mazzel dat die chauffeur voor me terug kwam. Het bleek echter dat het franse koppel had gezien dat ik er niet was en de chauffeur had gewaarschuwd. Anders zaten ze nu in Vientiane met al mijn spullen, maar zonder mij!
Wat een mazzel dat zij, als enige andere toeristen, in die bus zaten.
Ik bedankte ze een duizendmaal, beseffend dat ik hetzelfde voor hen had gedaan. Bij het eerste grenskantoor was het eerste wat ik deed toen ik in de bus stapte, kijken of het franse koppel er ook al in zat. Want dat doe je nu eenmaal als toeristen onderling in dit soort landen waar ze nauwelijks engels spreken. Je helpt, omdat je elkaars houvast bent.