Zondag, mijn rustdag. Althans dat is het idee. Ik vind deze stad zo mooi, dat het idee van helemaal niets doen me tegenstaat.
In de ochtend had ik echter geen keuze. Ik was zo misselijk en pas toen ik had overgegeven voelde ik mn lichaam rustig worden. Het stomme van misselijk zijn is dat ik me altijd zo zielig vind. En als ik mezelf zielig vind, wil ik graag dat een ander dat ook vind. Dus klampte ik de eigenaar aan, keek hem aan met een serieuze blik en zei: Ik voel me niet zo goed. Euhm ja, wat moet hij dan doen Soesma? Dus vroeg ik snel: waar kan ik overgeven? Nu zag ik een vrij bezorgde blik opkomen, ook al was dat waarschijnlijk meer voor zijn hostel dan voor mij.
Na een dag internetten en kleding wassen, wat heel hard nodig was, is de de zonsondergang bijna daar en om die op zijn mooist te zien, moet je de Vat Phou beklimmen. Na een klim waarbij je vele Boeddhabeelden tegenkomt, sta je op de top met een prachtig uitzicht. Inderdaad, de zonsondergang is hier erg mooi.
Met een mooi aantal foto’s loop ik naar beneden en kom op een of andere manier langs een groot monnikenklooster die ik op de heentocht echt niet heb gezien. Wat een prachtig gebouw weer. Het is wel snel duidelijk dat de monniken hier de toeristen gewend zijn. Al grappend word ik vrolijk begroet. Toeristisch of niet, het blijft leuk om met ze te praten!
Ik wijs naar de lampionnen die boven de tempeldeur hangen. Die hebben ze gemaakt voor het Lent festival, maar wat het nu betekent blijft voor mij onduidelijk. Was er maar een manier om beter met ze te communiceren. Er is zoveel wat ik wil weten en leren over boeddhisten en monniken. Nouja, wat niet is kan nog komen.
Het is al laat in de avond en ik zit helemaal klaar om te skypen. Vanavond krijg ik helaas een demonstratie van het functioneren van internet in een derde wereld land. Het is waardeloos kan ik je zeggen. Zeker niet leuk als je je erop verheugd mensen thuis te spreken en het enige wat je krijgt is een haperig geluid en verbinding dat steeds wegvalt. Ik voel me vandaag zo chagrijnig. Het is pas later dat ik besef dat dit niet zozeer komt door het ziek zijn of de slechte internetverbinding, maar door het feit dat ik morgen afscheid zal nemen van deze prachtige stad.
Wat gek dat je zo verliefd kunt worden op een bepaalde plek, dat je na pas 3 dagen daar zijn al emotioneel gehecht eraan bent geraakt.