Phnom Penh is zo druk. De tuktukkers waren nauwelijks van me af te slaan, vanaf het moment dat ik uit de bus kwam. Ik had al een hostel geboekt en op de plattegrond was te zien dat het slechts 10min lopen was.
De stoepen hier staan echter vol met kraampjes, auto’s en brommers, dat je genoodzaakt bent om op de weg te lopen.
In die 10 minuten lopen in het wederom achterlijk drukke en chaotische verkeer ben ik naar mijn gevoel wel door 100 tuktukkers gevraagd of ik een tuktuk nodig had. Ook al zeg je nee, ze blijven het nog drie keer vragen. En natuurlijk is het cheap cheap met een special price for you my friend.
Het is zo indringend en je blijft nee zeggen. Ze snappen gewoon niet dat nee, nee betekent. En als ik echt een tuktuk nodig zou hebben, dan kom ik wel naar hen toe. Probeer dat echter niet uit te leggen, want dat dringt niet door.
Ik werd zelfs gevolgd door een van hen. De tweede keer dat ik hem zag twijfelde ik, maar de derde keer wist ik het zeker. Dat hoofd met dat shirt heb ik eerder gezien!
“Nee, ik heb geen tuktuk nodig! Are you following me?!” En dan zie je opeens dat ze wel graag schreeuwen en heel erg kunnen aanhouden, maar eigenlijk de grootste watjes zijn. De man schrok zo van mijn vraag, werd helemaal rood en wist nog net verschrikt Nee uit te brengen, terwijl hij al half terug naar zijn tuktuk rende. Mafkees.
En zo ging het mijn hele verblijf in deze stad door: tuktuk?!
Wanna buy book my friend,only one dollar? Come eat in my restaurant, special price for you. You have money please?
Waar ik erg van schrok was de hoeveelheid bedelaars in de stad. Enorm veel in alle soorten en maten. Van gehandicapten tot kleine kinderen, die overigens heel goed engels kunnen praten.
Het is zo moeilijk om nee te zeggen tegen een kind, maar het is wel nodig. Zodra je ze geld geeft stimuleer je hen en hun ouders alleen maar om te blijven bedelen.
Mijn motto werd: go to school!
Tot bleek dat de meeste van die kinderen gewoon naar school gaan in de ochtend of middag. Afhankelijk van het dagdeel dat ze vrij zijn, komen ze op de straten bedelen. Ze zien het als werk.
Toen werd mijn motto: stay in school! and get a good job.
Een naar moment was toen ik op straat stond te kletsen en iemand opeens mijn arm vastpakte. Ik schrok en dat was te horen. Het bleek een bedelende jongen van ongeveer 7-9 jaar. Hij keek net zo geschrokken als ik. Zijn moeder of oma ofzo stond erachter glimlachend toe te kijken.
Ik maakte de jongen duidelijk dat hij me niet moest aanraken. Ik zag de krenking in zijn ogen en kreeg medelijden. als ik iets van eten bij me had, had ik het zo gegeven, maar geld geven weiger ik.
De jongen wilde weg, maar zijn chaperonne bleef hem duwen en pushen om ons geld te vragen. Het was zo zielig. Je zag dat hij het niet leuk vond, omdat hij bleef trekken aan de vrouw’s arm.
Ik voelde me zo naar en gemeen dat ik zo hard tegen hem was geweest. Het is op een bepaalde manier een afwijzing voor het kind, denk ik.
Er is een grote kans dat hij gepusht bijft worden en immuun wordt voor dit soort reacties. Stiekem hoop ik echter dat hij het zo naar vond dat hij zich voorneemt en motiveert een goede baan te zoeken als hij later groot is.