Ik was op een missie. Vandaag zou ik mijn parasol vinden. Niet zomaar een gewone parasol, nee, een op maat gemaakte parasol. Ik vond een suffe tuktukker en die reed me erheen. Helaas had ik me in hem vergist en bleek hij helemaal niet zo suf te zijn.
Hij bracht me graag naar nog wat andere mooie winkels voor we naar de parasols gingen kijken. Okee, vooruit ik had toch niets anders te doen vandaag.
Dus we beginnen in een veel te dure zijdefabriek. Wel leuk om te zien hoe het hele proces werkt. Van zijderups tot aan weeftouw tot aan product. Natuurlijk koop ik niets. Evenmin in de sieradenwinkel, noch de houtbewerkingsfabriek, noch in de tapijtenwinkel.
Dan heb ik er genoeg van. Hij wil me naar nog meer brengen, maar ik maak hem duidelijk dat ik nu naar de parasollen wil kijken. Hij brengt me eerst naar de verkeerde winkel. Na een twintig minuten uitleg (is kennelijk erg ingewikkeld uitleggen dat de winkel honderd meter verderop is aan dezelfde kant van de weg) kom ik aan op mijn bestemming.
Ik kom binnen en het aantal parasols overvalt me. De hoeveelheid kleuren, materialen en bewerkingen duizelt me. Ik besef dat ik er helemaal niet over na heb gedacht wat voor soort parasol ik wil.
Ik kan prima beslissingen nemen als ik weet wat ik wil. Maar met zoveel keuze en moois om me heen, voel ik mezelf worstelen om de knoop door te hakken. Ik blijf rondjes lopen in de winkel, die steeds kleiner lijkt te worden.
Ik wil een blauwe, maar de blauwe kleur die ik wil hebben ze niet zonder print. Ik vind de print niet mooi en wil mijn eigen print kiezen.
Ik geef het op, dan maar een andere kleur. Het wordt wit. Kan met alles.
Dan de print kiezen. Er zijn zoveel mooie plaatjes! Aaagh.Ik kies twee vlinders in het zilver, omdat ik me net een vlinder voel die zich ontpopt tijdens het reizen. In grote zwarte letters laat ik er Thailand op zetten tezamen met mijn naam. Zo, dit is MIJN parasol!
Drie gekgemaakte winkeliers en 1 tevreden klant verder, loop ik de deur uit!