Het was een lange nacht op het Bangkok busstation en lang niet zo druk meer als in de middag. Gelukkig is het busstation 24 uur toegankelijk, want voor die paar uurtjes een kamer boeken vond ik zonde. Her en der lagen mensen te slapen op de blauwe plastic stoelen of aan de tafels van het restaurant. In eerste instantie wilde ik ook een dutje doen, maar met al mijn spullen op onbekend terrein bekroop mij toch het gevoel dat ik een makkelijke prooi kon zijn voor dieven, mochten die hier een kans ruiken. Het visioen om nu al met slechts een outfit mijn reis te voltooien, hield me wakker tesamen met een meest toepasselijk reisboek dat ik van een vriendin had gekregen; ‘de Alchemist’ van Paulo Coehlo. Het boek had ik al half uitgelezen, met enkel de onderbreking van de grote ratten die je af en toe heen en weer zag rennen. Wat zijn die beesten groot. Straks hangt er een aan mijn tas of bijten ze in mijn been. Het leek me verstandig om al mijn spullen op de stoelen te zetten en mijn voeten ook.
Om 5 uur in de ochtend, blij dat ik het gered had om wakker te blijven, liep ik het megadrukke busterrein op zoek naar mijn bus richting Nong Khai. Voor deze busreis had ik bij het loket al een buskaartje gereserveerd. Je krijgt een stoelnummer toegewezen en kan niet zomaar wisselen van plek. Aangezien het Thai een ander schrift kent, is het moeilijk te lezen. Maar de cijfers zijn gelukkig hetzelfde: perron 2a is in zicht! Bijna 6 uur en nog geen spoor van mijn bus. Ik voel wat onrust in mij naar boven komen en vraag aan de vrouw met baby die naast mij zit en waarmee ik al een twintig minuten zit te spelen: ‘bus Nong Khai??’ ze wijst naar een ander perron, nummer 33 ofzo? Aaah rennen naar de bus, ohnee wacht ik kan niet rennen met al die spullen… Hard lopend naar de bus, bijna ruzie gemaakt met de buschauffeur, omdat hij me niet in de bus toeliet, bleek dat ‘mijn’ bus iets te laat was. Oh oeps. Sorry leek niet meer te helpen. Ach weet je, ik was moe, hongerig en kribbig. En als dat niet voldoende is: ik ben een vrouw! je hebt het maar te pikken.
Het eerste wat ik deed in de bus was slapen. Het voedselpakketje wat ik bij binnenkomst had gekregen zat vol zoetigheid en trok me niet meteen. Ongetwijfeld dat ik er straks nadat ik wakker ben, zin in heb. In de bus heb ik heerlijk geslapen in de VIP seats en af en toe stukjes meegekregen van een of andere veel te luide horrorfilm uit de jaren 80. Wat mij verbaasde is dat er naast mij een gezin met een klein kind van ongeveer 8 jaar lachend aan het kijken waren hoe er penissen werden afgehakt en bloed overal rondspoot. Net toen ik dacht dat t voorbij was, bleek dat er een deel 2 van die film was : ‘the Cannibal on the Mountain’. Wat een kwelling! Volgende busrit moeten mijn oordopjes binnen handbereik liggen.
Op het busstation in Nong Khai vlogen de tuk-tukkers me nog net niet aan. Uiteindelijk is het de aanhouder die wint. Een man die me voor 40 baht naar mijn hotel zou brengen. “Hotel Nong Khai?” “No, Sumran Hotel, Nong Khai” “Hotel Nong Khai??” “No Sumran Hotel in Nong Khai.” Hij leek het te weten, maar bracht me naar Guesthouse Nong Khai. Uiteindelijk overlegde hij met wat mensen op straat en belde het Sumran hotel, en bleek dat mijn hotel wel in provincie Nong Khai ligt, maar in de stad Bungan, zo’n 80 kilometer verder! Vandaar dat het zo goedkoop was.
Dat hotel heb ik natuurlijk geannuleerd en vond snel een mooi, nieuw hotel , de White Inn, Nong Khai. De enige die nog vrij was, want de rest zat vol in verband met het Naga vuurballen festival. En wat ben ik daar blij om, want dit hotel is een geweldige ontdekking. Nieuw, schoon, chique en dat voor de prijs van 1000 baht (€23) per nacht. In lange tijd ben ik niet zo blij geweest met een douche en bed. De douche had de perfecte temperatuur en straal en ja, ja het MEGAgroot bed was helemaal voor mij alleen!!!