In eerste instantie wilde ik het niet geloven. Zoals altijd stap ik een tuktuk in wetende dat ze me flink hebben afgezet en dat ze je van alles zullen vertellen om meer geld te verdienen.
Vandaag ontmoette ik Sarorn, een tuktukker van het hostel waar ik verbleef. Hij was een eerlijke man. Maar ik wist het niet of ik wilde het gewoon niet geloven. Hoe dan ook, het verhaal eindigt ermee dat ik me schaamde voor het niet vertrouwen van de enige tuktukker in Cambodja die dat nu net wel is!
Dag 1: ik kom belachelijk vroeg aan in Siem Reap, kan daardoor nog niet inchecken en besluit mijn bagage achter te laten in het hostel en direct een tour te doen naar de befaamde tempels van Angkor Wat.
Ik deel de tuktuk met Matt om de kosten te delen. In totaal 25 dollar, omdat Matt naar de verste tempel wil. Wat?! Dat is teveel voor mij, zeg ik meteen. Dat is bijna mijn dagbudget. Wat ik me wel kan veroorloven? Zo’n 8 dollar. Voor Matt geen probleem, want die heeft geen budget en zou het sowieso betalen als ik er niet was.
In de gammele tuktuk van Sarorn rijden we naar de verste tempel, nadat ik een dagkaart bij de entree van 20dollar heb betaald. ik kon ook voor een twee of driedaagse kaart gaan van beide 40 dollar, maar wilde eerst eens zien hoe de tempels mij zouden bevallen.
Helaas kan ik me niet veel herinneren van de eerste tempel, omdat ik op dat moment min of meer slaapwandelde wegens een ernstig tekort aan slaap door de nachtbus.
Wat ik me wel herinner is dat Sarorn steeds dingen vertelde en uitlegde in zijn beste engels. Helaas was dit niet verstaanbaar, wat resulteerde in een schaapachtige blik op mijn gezicht, een sullig jaknikken en natuurlijk met bijbehorende kreten: ‘ah’ ‘oooh’ ‘echt waar?’ Het leek te werken want Sarorns hele gezicht glom en kreeg een stralende blik in zijn ogen als hij vertelde.
Op naar de tweede tempel en snel een dutje gedaan in de tuktuk. Deze tempel was meer dan ik verwachtte. Het was alsof ik een Indiana Jones film binnengelopen was! Oude ruines met bomen en takken die eromheen groeiden. Het groen wat afstak tegen het oude grijs. Kleine doorgangen en hopen stenen op elkaar. Als Indiana beklom ik de stenen en bomen en waande me even in een ander tijdperk. Ik snapte helemaal waarom Tomb Raider hier is opgenomen.
Helaas moest ik weer door. Niet omdat iemand me dwong. Althans, mijn maag knorde zo hard dat het een soort dwang was.
Tijdens het eten in een klein tentje laat Sarorn ons een paar leuke trucs zien en vertelt over zijn gezin. Als hij over zijn 16maanden oude dochtertje begint, straalt hij nog meer dan de zon. Wat leuk om te zien. Zijn wens is om met zijn gezin naar Korea te emigreren in de hoop een betere baan te krijgen.
Om deze reden zie je hem als enige in zijn tuktuk op een afgelegen plekje op ons wachten, met een boek in zijn handen, terwijl al zijn collega’s bij elkaar staan te grappen met elkaar of te dutten.
Dit is een slimme gemotiveerde vent, die zeker indruk op me maakte. Toch had ik nog het gevoel dat hij indruk op ons wilde maken in de hoop dat we meer zouden geven.Hij deed zo hard zijn best en aan het einde van de dag vroeg hij ons een juwelier in te gaan, zodat hij commissie kreeg. Hmmm, zie je wel, niet te vertrouwen…
De volgende dag besluit ik toch ergens anders te kijken voor een trip naar de Floating village, omdat Sarorn er 30 dollar voor vroeg, terwijl twee meiden uit het hostel zeiden dat ze ergens 12 dollar hebben betaald.Gierigheid nam bezit van me en ik ging op zoek naar de touroffice, onderhandelde wat en boekte de toer. Terwijl ik tevreden op mijn toer wachtte in een restaurant kwam Sarorn voorbij. Oh shit. Ik vertelde meteen eerlijk dat ik hem in de ochtend had gezocht om te vertellen dat ik de toer niet meer bij hem wilde volgen omdat het te duur was en ik het ergens anders goedkoper had geboekt.
Enigszins ongemakkelijk en toch ook nieuwsgierig naar zijn reactie, wachtte ik in spanning af op wat zou komen. Geen boosheid, maar teleurstelling verscheen op zijn gezicht. Ook al had hij speciaal zijn dag vrijgehouden om mij te kunnen vervoeren, hij bleef geduldig en vertelde waarom deze toer zoveel duurder was. Niet omdat hij me geld afhandig wilde maken maar omdat er meerdere dorpen waren waar je naartoe kan gaan. Degene waar hij me naartoe zou brengen was erg ver in een mangrove en erg authentiek. Degene waar ik naartoe ging, was erg toeristisch en niet eens Cambodiaans.
Oh..
Ik moest even slikken toen ik dat hoorde, maar ik kreeg het pas echt moeilijk toen hij zei dat het enige wat hij wilde is mij blij zien. Dan weet hij dat hij zijn werk goed heeft gedaan. Hij had me zelfs een korting gegeven.
Ik voelde me zo gemeen, alsof ik een mes in zijn rug had gestoken. Ik weet wanneer mensen slijmen en lijmen, dit was niets van dat. Hij was heel oprecht. Oprecht gekwetst. Gekwetst door mij.
Ik voelde me slecht. En het werd alleen maar erger toen ik de toer deed. Het was verschrikkelijk toeristisch en iedereen wilde maar one dollar, one dollar. Geen uitleg over wat het was. Ik miste de vrolijkheid van Sarorn met zijn halfgare engelse uitleg.
Ik heb wel tig keren mijn excuses aangeboden. Het was goed, zei hij. Sterker nog: hij had later een toer gedaan met andere gasten uit het hostel en wel 27 dollar commissie gekregen! Zijn dag was alsnog gemaakt!