Okee, dus ik zit in een die stad die niet helemaal is wat ik ervan had verwacht. Wat doe je dan? Je probeert er iets van te maken door de ‘highlights’ te bezoeken in de hoop dat die de moeite waard zijn. Dus ik bezoek een van de oudste tempels van Laos en alhoewel het heel mooi is, ben ik nog niet tevreden. Al peinzend wat ik hier in Vientiane nog kan doen loop ik naar het monument waar net een hele groep schoolkinderen is gearriveerd. Wat schattig! Allemaal netjes in hun rood-wit-blauwe kostuum genieten ze van een ijsje. Ze zien er allemaal zo vrolijk uit. Ik moet meteen denken aan toen ik nog op de basisschool zat, wanneer ik twee meisjes omarmd voorbij zie lopen al fluisterend en giechelend en met een blik van: ik ben zo wijs en weet heel veel hihi. Ja, ooit was ik dat ook of moet ik zeggen ben ik nog steeds!
Ik eet er een soort vegetarische bami met stokjes en herinner me dat ik overal in de stad banners op de straten heb zien hangen waar Suzuki cup op staat. Ook al weet ik niet echt wat het is, het is vast iets wat niet heel toeristisch is. Dat ga ik proberen. Ik vraag een gids van een toergroep waar de wedstrijd is en hij vertelt dat er twee wedstrijden zijn in twee voetbalstadions. (ah, voetbal dus.) Een 1km van hier en de ander 16km van hier. Uiteraard ga ik voor de dichtstbijzijnde. Na een hele zoektocht vind ik een klein gesloten stadion. Hier een grote wedstrijd, echt?! Nee, dus. Ik probeer niet geïrriteerd te raken over het feit dat die gids me deels valse informatie heeft gegeven, wat ik nog best moeilijk vind na het heen en weer geloop waarbij ik flink heb lopen zweten.
Ik arriveer bij het busstation in de hoop een bus te vinden die me rechtstreeks naar het stadion kan brengen. Ik heb ook de optie om met een tuktuk te gaan, maar die zetten je altijd zo af. 25000 kip pfff, t is maar 5000 met de bus. Dus ik blijf weigeren en op de bus wachten. Na een uur tuktukkers van me af te slaan en nog steeds geen bus gezien te hebben besef ik dat die waarschijnlijk ook nooit zal komen. Verdorie, moet ik dan toch met die vervelende tuktukkers mee of ga ik gewoon niet meer. De wedstrijd zou om 16 u beginnen volgens de man van het informatiecentrum. Nog een half uur te gaan.
Ik ga er toch voor en probeer weg te komen van de chauffeurs bij het busstation want die zetten je zeker af. Ik hoor zelfs 100.000 kip, nadat ik echt letterlijk werd opgemeten. Belachelijk irritant.
In een van de zijsteegjes heb ik eindelijk succes. 30.000 kip, meer dan de eerste wilde, maar vooruit. Terwijl ik wegrijd, roept een van de andere tuktukkers iets naar die van mij. Een paar meter verderop stopt de mijne, vraagt nog een keer het adres en zegt opeens: Oh dat is ver, is 50.000 kip. Aaarghh, okee bij deze is al mijn geduld op en roep chagrijnig: ja is goed, rij nou maar!
Het stadion is klein en er is bijna geen kip te bekennen. Waar zijn alle Laotianen? Speelt Laos wel? Of zijn de tickets te duur voor hen om te komen?
Het blijkt dat nu Cambodja speelt tegen de Filipijnen en het is best een goede wedstrijd. Ze zijn zeker aan elkaar gewaagd. Een hilarisch moment toen een van de spelers een bal in zijn ‘balls’ kreeg door zijn eigen teamgenoot. Hij lag zeker 3 minuten te kreunen voor iemand het überhaupt doorhad. De arme man. gheeheheh
Na deze wedstrijd speelt Laos. Wow gewoon twee wedstrijden voor de prijs van 1! (50.000 kip is zo’n €4) In de rust van de eerste wedstrijd ga ik op zoek naar eten. Niets in de nabije omgeving en waarom zouden ze ook, iedereen neemt gewoon zijn eigen eten mee. Hele picknickmanden komen tevoorschijn. Ik moest echter 20min lopen (langs de snelweg) voor ik iets zag. (en ik ben gaan lopen omdat ik weigerde weer een tuktuk in te stappen) Ik besluit voor heel veilig te gaan en neem bananen. De vrouw gebaart een 3 met haar vingers en geef haar 3000kip. Ze kijkt me heel verward aan en komt terug met een enorme stapel geld. Nu kijk ik haar verward aan. Hoezo krijg ik geld terug? In de stad betaal je zelfs 5000 kip, maar hier buiten de stad blijkt een tros bananen slechts 300 kip te zijn. Dat is nog geeneens 1cent. Zo zie je duidelijk het effect van toeristen in een arm land.
Terug in het stadion kan ik aanschuiven bij een Engels stel die net gearriveerd zijn met een enorme Laotiaanse vlag in hun handen. Echt grappig. De man van het stel legt uit dat de Suzuki cup een soort voorronde is voor de Asian Cup. Net zoals de voorrondes bij een EK of WK. Er hangt best wel veel van deze wedstrijd af. Laos gaat door als ze minstens 5 doelpunten maken. Lijkt onmogelijk, maar omdat het andere team zo slecht is winnen ze uiteindelijk met 6-1. Eindelijk een wedstrijd met actie en spanning. Het voelde net alsof ik er maar een half uur heb gezeten.
Vrolijk rijd ik mee terug naar de stad met de Engelsen en zie onderweg nog een motorongeluk, waarbij omstanders de man proberen te reanimeren. Best heftig, maar niet geheel choquerend gezien de rijstijl van de mensen. En dan heb je nog de vervuiling van de auto’s en motoren. Wilde ik hier echt 4 dagen blijven… Ik denk t niet. Morgen naar Vang Vieng. Gelukkig eindig ik de avond wel gezellig met nog meer Engelsen in een touristisch restaurantje. We wilden graag uitgaan, maar Laos hanteert een nachtklok van 23.30, dus op naar bedje toe!