Eindelijk in de bus op naar Vang Vieng. Dag vieze stad, tot nooit meer!
Vang Vieng is de partytown. Iedereen komt er voor het tuben en de drank en het heeft duidelijk een feestsfeer. Ondanks dat dit ook heel toeristisch is, vind ik het wel gezellig.
Na alle wilde verhalen die ik heb gehoord over het tuben en hoe dronken de mensen worden, terwijl ze in het water vallen, besluit ik dat aangezien ik niet een drinker noch een zwemmer ben, vroeg ga tuben. Ik kom om 9 u aan en er is nog niemand. Tja, dat was natuurlijk te verwachten. Pas om 11 uur zijn er voldoende mensen om een tuktuk mee te delen.
De tuktuk neemt ons mee naar de bovenkant van de rivier en vanaf daar begint het feest. Mensen starten meteen met drinken en dansen. Ik wacht intussen geduldig tot er iemand het water ingaat met de rubberen band, want vind het best wel eng. Ik heb geen zwemdiploma’s dus visioenen van mij kopje ondergaand in het bruine water steken zich de kop op. Een ouder Australisch koppel uit Perth heeft het door en adopteert me voor de rit over het water. (Australiers zijn zo lief!) Net als ik hebben ze geen behoefte om veel te drinken en te feesten.
Het tuben is zeer relax. Zodra ik de ongeveer 12 feesthuizen en feestgekken voorbij ben is het alleen nog ik ronddobberend op een rubberen band in de rivier. Heerlijk! Het uitzicht is geweldig, de zon is heel mild en de stroming langzaam. Soms een beetje te langzaam, waardoor ik met mn armen wat bij moest peddelen. Ik probeerde te negeren hoe vies het water was en genoot van al het groen om me heen.
Voor ik op reis ging was ik bang dat ik het moeilijk zou vinden om te genieten van de dingen die ik doe. Ik ben zo blij om te ontdekken dat ik het wel kan. Wie had gedacht dat zoiets simpels als een rubberen auto binnenband zoveel vreugde kan schenken.