Ik ben zo moe van de busreis naar Bangkok dat ik een veel te duur vliegticket koop naar Koh Samui om van daaruit de boot te nemen naar Ko Phangan, het party eiland die bekend staat om zijn volle maan feesten.
Ik hou wel van een feestje, maar was toch een beetje bang wat ik daar zou aantreffen.
Helaas was het volle maan feest tegelijk met het Loy Kathrong festival, dus ik had het met 1 dag gemist. Wel was ik op tijd om de naweeën te ervaren! Ik kom aan op het vliegveld op Koh Samui en mag een transfer delen met een meisje die dronken en verdwaald rondliep op het vliegveld in haar bikini. Waar ik in het begin geen behoefte voelde om met haar te praten, ontdooi ik naarmate ik zie hoe verward en verloren ze is. Mijn ongeduld maakt ruimte voor medelijden en ik besluit bij haar te blijven tot ze veilig aan de andere kant van het eiland is om haar verloren vriendin te kunnen zoeken.
Ergens ben ik blij dat ze zo dronken is en niet doorheeft hoe mensen naar haar kijken. De vieze Thaise mannetjes met hun geile ogen, noch de toeristen die haar uitlachen achter haar rug om. Zou ik ook zo geweest zijn als ze niet met me was komen praten? Op haar neerkijkend, denkend dat ze heel zielig is. Terwijl in feite ze hartstikke vrolijk was en niet te vergeten rijk! Ze was als model naar dit eiland gehaald voor een dure fotoshoot, dus lach maar mensen. Wie het laatst lacht, lacht echter het hardst!
Het enige wat bij mij er toedeed was dat ze wat water dronk en bewust aan de overkant zou komen.
Het eiland viel tegen. Het strand was nogal dun en uitzonderlijk vies. Het lag volbezaaid met troep van de afgelopen nacht. Hier en daar kon ik vieze modderpoelen nog net ontwijken afgewisseld met glasscherven in het zand. De stad zelf had ook niets te bieden, dus ik vertrek weer. Ik check uit bij mijn stink guesthouse en loop naar de boot. Daar ontmoet ik Jemma die me meeneemt naar de oostkust. Dit was een goede zet. Ondanks dat er zoveel meer insecten aan de oostkust zitten, was er een veel mooier strand en meer rust dan in de stad.
Ik kan weer genieten. Helaas werkt het weer niet mee, want al snel komt het met bakken uit de lucht. Na de bui is het nogal verraderlijk om de stenen keien en modderpaden over te gaan. Maar ik heb geen keuze wil ik wat eten dan zal ik wel moeten.
Mijn hart gaat te keer bij het oversteken van sommige steile donkere onverlichte stukken , maar ik ben gelukkig niet alleen.
Ik kijk een film: The Beach met Leonardo DiCaprio, over een onontdekt eiland in Thailand waar er genoeg wiet is voor iedereen, zolang het verborgen blijft. Uiteraard gaat er eea mis.
Vermoeid bij terugkomst in de herberg, neem ik een snelle douche om me vervolgens in mijn slaapzak in te wikkelen en naar dromenland te vertrekken.
november 22, 2010