Van een lekkere banaan word ik altijd wel blij, zeker als je honger dreigt te lijden. Maar dit is niet het soort banaan waarnaar ik refereer in de titel. Maar dat vertel ik later.
Dit verhaal begint wel met een banaan. Een banaan aangeboden door de buurman van de vrouw waarbij ik logeer. Aangezien ik slechts 30 pesos overheb, ben ik niet in staat om een maaltijd te betalen. Ik weet op de markt een voedzame kokosnoot te vinden voor 10 pesos en gelukkig zit ik na deze stukken fruit vol. Vol genoeg voor nu.
De buurman komt uit Canada en net als ik deelt hij mijn vermoeden dat er wel een mogelijkheid moet zijn om ergens geld op te nemen. Na wat rondvragen biedt het Skycafe uitkomst. Voor slechts 8%rente kan ik daar geld opnemen. Wat een opluchting. Een lange adem ontvalt mij. Alsof ik dagen een zuurstof tekort heb gehad en nu eindelijk weer frisse lucht binnen krijg. Het feit dat ik die 8% moet bijbetalen vind ik prima. Bij kasopnames uit een geldautomaat wordt er ook steeds 200 pesos afgeschreven.
Enerzijds blij dat ik weer geld heb, ben ik anderzijds geirriteerd dat de vrouw mij onjuiste informatie heeft verstrekt. Het is pure ontwetendheid. Informatie die zij als lokale bewoonster niet in haar bezit heeft. Dat snap ik. Maar tegelijkertijd heb ik iedereen thuis voor niets gealarmeerd en moet ik dit nu ook snel weer ongedaan maken.
Ik wil alleen zijn en ga op het strand liggen. Met elke golf die mijn richting opkomt, voel ik hoe die een gedachte van mij meeneemt, terug de zee in, net zolang tot mijn hoofd leeg is. Vrij van alle zorgen, vrij van alles. Ik sta op en loop over het strand terug richting mijn accommodatie en zie opeens een groot bord met Hostel erop. Voor dezelfde prijs als ik die vrouw betaal. Alleen hier krijg ik er een douche bij plus gezelligheid.
Ik haal mijn spullen op, neem afscheid van mijn hostess en laat de vrouw in teleurstelling achter, terwijl ik met grote blijheid La Banane toetreed! Heerlijk om me af te kunnen spoelen, weliswaar met koud water, maar vooralsnog erg verfrissend. Heerlijk om mensen om me heen te hebben. Ik praat niet met ze, maar luister op de achtergrond naar de prietpraatjes van iedereen. Dezelfde gesprekken die ik al honderden keren heb gevoerd. Gesprekken waaraan ik nu niet wil deelnemen, maar enkel naar wil luisteren. Heerlijk om vanuit mijn luie stoel eten te kunnen bestellen en dat tijdens het internetten (gratis) te consumeren. Heerlijk om naar het gekletter van de regen te luisteren, terwijl ik droog binnen zit.
Heerlijk is La Banane!
februari 1, 2012