Mijn gedachten zitten in het boek. De psycholoog in mij wordt erdoor aangewakkerd. De analyses intrigeren. Overdracht, tegenoverdracht. Projectie van de clients gevoelens op de therapeut. Freuds gedachten en Freuds dialogen. Iets te oedipaal ingesteld, maar wat was het toch een briljante man. Ik vraag me af hoe hij mij zou analyseren. Jammer dat ik nooit die kans zal krijgen. Kon ik maar terug in de tijd. Het boek werkt verslavend. Mijn opium. Ik drink niet, rook niet, gebruik geen drugs. Mijn achilleshiel is echter een goed boek. Uren lees ik achter elkaar tot honger de overhand krijgt van mijn aandacht.
Ik loop wat rond. Bestel een fruitshake en patat ergens en besluit toch ook naar het restaurant te zoeken waar ze voor de verandering meerdere aparte vegetarische gerechten op de menukaart hebben.
Als ik het hoekje omloop richting het restaurant gedeelte, ontvouwt zich een prachtig decor voor mijn ogen. Tafels zijn netjes gedekt en overal schitteren kaarsjes op de tafels en de ballustrade. Ik kijk rond en er is absoluut niemand, behalve het personeel.
Een vrolijke, enthousiaste ober vliegt op me af en heet me welkom. Het is de eerste avond dat het restaurant open is en bij bestelling van een maaltijd krijg ik een gratis fruitshake.
Er was geen moment van binnenkomst dat ik twijfelde of ik hier wilde eten. Het stond meteen al vast. Maar nadat ik dit hoorde, bevestigde het mijn wens om hier te zitten en van een maaltijd te genieten. En mijn gevoel zei dat het een goede maaltijd zou worden. Mijn hart brak een klein beetje bij het aanzien van dit prachtige restaurant, het enthousiaste personeel in contrast met de grote leegte, dat ik me haast verplicht voelde hen een plezier te doen. De eerste en hopelijk niet de laatste klant!
Ik bestel de vegetarische nuggets met knoflook rijst. Normaal gesproken krijg je hier in de restaurants Sonja Bakkers porties en vermoedelijk had ik die ook gekregen ware het niet dat ik de enige klant was. Het bord was zo vol met eten dat ik moeite had het op te maken. Maar ik wilde het voor elkaar krijgen, het eten was namelijk zo lekker. En ik weet dat de kok speciaal wat extra’s heeft gegeven voor mij… als enige klant. Het zou onbeleefd zijn niet alles op te eten. Ik kreeg een beetje spijt dat ik die vieze patatjes eerder had gegeten. Maar het lukt me uiteindelijk toch! Trots op mezelf zie ik hoe er nog een aantal mensen binnendruppelen, maar het vooralsnog een rustige avond blijft.
Hopelijk ontdekken mensen deze plek mettertijd en wordt het langzaamaan drukker. Het is het eten zeker waard. Vooralsnog geniet ik van de rust, terwijl ik me bij het kaarslichtwederom verlies in de wereld van Freud en Jung, die meehelpen een moord op te lossen.