Soms heb ik van die momenten dat ik nogal gehaast een besluit neem en de details niet genoeg aandacht schenk.
Vroeg in de ochtend bestel ik na mijn ontbijt in het Skycafe daar een ticket naar Puerto Princesa met de minibus voor 600pesos, terwijl ik online een vliegticket boek van Puerto naar Tagbilaran (Bohol). Het past net. Het is 8.30 en de bus vertrekt om 9.00. Ik loop snel terug naar La Banane, pak mijn spullen in en wil mijn rekening betalen om erachter te komen dat ik 500 pesos mis en daardoor niet genoeg heb om mijn rekening te betalen. Waar is mijn 500pesos? Potverdorie, die vrouw van Skycafe heeft me mijn wisselgeld niet gegeven. Ik haast me terug naar het cafe om beklag te doen en mijn 500pesos terug te krijgen. Tien minuten lang staan we te discussieren. Ze telt de kas na en zegt dat die klopt. Ze beschuldigt me ervan dat ik wel iets gekocht zal hebben of dat het geld uit mijn zak is gevallen. Ik vertel haar dat ik geen geld ik mijn zak zou steken, het niet in mijn tas is en ik het wel zou weten als ik iets in de winkel had gekocht. Ik weet zeker dat ze me mijn geld niet heeft gegeven en ik wil het terug. Ze telt nog een keer de kas na en die klopt precies.
Mijn geheugen speelt een spelletje met me. Het is zeker moe van al dat nietsdoen en rondlummelen op het strand, dat het besloten heeft subtiel in opstand te komen en me langzaam tot waanzin te drijven. Ik herinner me dat ze me mijn pasje teruggeeft, mijn busticket, maar niet mijn geld. Nog een laatste keer kijk ik in mijn tas. En plots valt mijn oog op mijn creditkaart. Tot mijn grote schrik zit er aan de achterkant een opgevouwen briefje van 500pesos geplakt! Oh nee toch. Natuurlijk kan ik ervoor kiezen mijn opluchting kenbaar te maken. Maar de opluchting maakt snel plaats voor schaamte. Het ongemakkelijke gevoel dat ik tien minuten van onze tijd heb verspild en de vrouw onterecht heb beschuldigd. Ik kijk naar de klok. Het is tien over negen. De vrouw heeft zelfs naar de bus gebeld om te zeggen dat ik later zou zijn.
Ik kijk haar aan, zucht diep en zeg: Nou, dan kijk ik nog wel rond op de straat hier. Bedankt voor het nakijken van de kas en het bellen van de bus.
Gelukkig heb ik geen staart tussen mijn benen, anders had deze me zeker verraden bij het verlaten van het gebouw.