Zondag, mijn rustdag. Na het festival is het wel lekker om even rustig aan te doen. Ik hang een beetje in mn kamer, kijk wat tv en werk mijn blog bij.
Uiteindelijk moet ik naar buiten om wat te eten en doe dat bij de engelsman en amerikaan. Lekker vegetarisch eten en goed advies over alle plekken die ik nog wil aandoen tijdens deze reis. Het blijkt dat de vriendschapsbootrace nog niet afgelopen is, zoals de vrouw uit het hotel zei. Sterker nog, volgens de Monkey bar eigenaren gaat het nog een paar dagen door. Wat leuk, dit betekent dat ik het ook in Laos kan meemaken.
Ik besluit even naar de vriendschapsbrug te gaan om een paar foto’s te maken. Als ik morgen in de bus zit om de oversteek te maken naar Laos zal ik er vast geen tijd voor hebben. Het blijkt dat bij de grens zelf je de brug helemaal niet kunt zien, maar een stuk moet omlopen. Zo gezegd,zo gedaan. Het duurt even, maar dan kom je wel bij het water uit en kun je zelfs de brug oplopen.
Ik loop weer terug naar de hoofdweg en opeens is het donker. Echt zo ineens! Wanneer is dat gebeurd? In het donker lopen vind ik voor deze afstand niet zo heel fijn, dus ik zal een tuktuk moeten vinden. Terwijl ik op zoek ben, zie ik opeens een prachtig gebouw. Zonder aarzelen loop ik er naartoe. Eenmaal aangekomen zie ik een paar figuren in het oranje op het gras zitten.Het heeft niet lang nodig voor ik besef dat dit een monnikenklooster is. Wat cool. Voorzichtig loop ik verder en kijk wat om me heen. Ik weet niet zeker of ik hier wel zomaar mag komen en met ze mag praten of fotograferen. Enigszins verloren kijk ik om me heen. Niemand die naar me toekomt. Ik loop een stukje verder en hoor opeens muziek uit een van de gebouwen komen. Ik zie een monnik en vraag of ik mag kijken. Er gaan verschillende beelden door me hoofd. Met name een groot feest, waar alle monniken staan te springen en dansen vind ik wel een leuke.
Ik mag naar binnen en gluur om de hoek. Geen groot feest, maar wel 6/7 monniken hard aan het werk. Ze schrikken als ze me zien en de muziek gaat meteen uit. “Hello” roep ik met een hopelijk hele vriendelijke glimlach. Al gauw komt er een jonge monnik naar me toe die een beetje Engels spreekt. In gebrekkig engels begrijp ik dat dit hun school is en dat ze in het gebouw een festival hebben gevierd en nu opruimen. Ook leuk was te horen dat de verschillende kleuren die ze aanhebben (geel/oranje/bruin) voor hun leeftijd en ervaring staan. Een stuk wijzer en megablij loop ik het klooster terrein af. Het mooie aan deze ervaring vind ik dat het zo puur en niet toeristisch was. Ik weet vrijwel zeker dat hier zelden toeristen binnen lopen en dat maakt dat ik hier ben geweest wel heel uniek. Deze dag kan niet meer stuk!
October 25, 2010