Ik ben zojuist een hele dag van mn leven verloren. Verloren aan reizen. Van Cambodja naar Bangkok en van Bangkok naar Chiang Mai Totale duur is 20 uur. 20 uren in de bus. Ik kan het me nauwelijks herinneren. Misschien wil ik het me niet herinneren omdat hij zo verdraaid lang is. Of misschien kan ik het me niet herinneren omdat ik de halve reis heb geslapen.
In ieder geval ben ik blij dat ik er ben. Chiang Mai wat leuk dat ik je eindelijk ontmoet na alle verhalen die ik over je heb gehoord.
Het wordt een geweldig goede dag. De aftrap is Tiger Kingdom, waar je tijgers kunt aaien. Je komt binnen en kan kiezen welke tijger je wilt aaien, de grootste, grote, middel, kleine of kleinste. Natuurlijk kun je ook een pakket nemen. Het is net alsof ik bij de McDonalds ben! Euhm doe mij maar het fishburger menu. Ehm, doe mij maar de grote en kleinste tijger alstublieft! Het kost een fortuin, bijna 900 baht (€22,50), maar het is het waard.
Terwijl ik binnenloop is een van de eerste dingen die ik me afvraag of ze wel goed behandeld worden. Hoe kunnen zulke grote agressieve dieren zich de hele dag lang door mensen laten aaien? Ik wil niet participeren aan diermisbruik ten behoeve van toerisme.
Ik bombardeer de eerste opzichter met al mijn vragen, net zolang tot ik tevreden ben. De dieren zien er goed uit en ik mag met de grote beginnen.
Langzaam nader ik het beest en voel ik mn hartje iets sneller kloppen. Wat als hij nou net niet zijn dag heeft? Ik heb zojuist een papiertje getekend dat ik niemand van het personeel hier verantwoordelijk hou voor eventuele verwondingen, maar dat ik wel de garantie heb dat ik meteen naar het ziekenhuis gebracht word bij verwondingen. Oh wat fijn. Als de tijger besluit mijn hoofd eraf te bijten, word ik in ieder geval naar het ziekenhuis gereden!
Voorzichtig schuif ik aan bij de tijger een geef een aai over zijn rug. Niet zijn hoofd! Dat is te dicht bij zijn bek. Er zijn drie grote tijgers en tegen de tijd dat ik bij de derde aankom voel ik me helemaal op mijn gemak. Ik leg mijn hoofd op zijn buik en geniet van het horen van zijn hartslag. Het is net alsof ik bij een groot knuffeldier lig. En dan schud realiteit me opeens wakker. Alsof de tijger vond dat ik even moest weten dat het toch echt een wild dier is, schudt hij met zijn hoofd, tilt zijn achterpoot op en begint zich uitgebreid te krabben met zijn grote nagels! Geheel onschuldig , maar ik verstijf van zoveel bewegingen en kijk met grote ogen toe hoe de opzichter hem probeert af te leiden met wat takken, terwijl ik langzaam naar achteren schuif.
De kleine tijgers waren geweldig schattig. Aangezien ze 18 uren per dag slapen, was ik weer zo’n toerist die ze even in hun slaap kwam storen, maar waren ze wel zo mak als een lammetje. Op een of andere manier doen baby-diertjes een groot appel op dat kleine beetje moedergevoel wat ik bezit. Ik wil ze niet alleen aaien, ik wil ze houden en verzorgen en
Ik wil niet bij ze weg, maar mijn tijd is voorbij.
(Na meer onderzoek thuis gedaan te hebben, ben ik erachter gekomen dat ik voorgelogen ben en dat de tijgers helemaal niet een goed leven hebben. Ja inderdaad, nogal naief van mij. 🙁 Dus pas op, dit is een tourist trap! )
De Slangenboerderij was een stuk minder knuffelig maar net zo indrukwekkend. Vooral de show, waarin twee slangen ontsnapte en natuurlijk precies onder mijn stoel kropen! Je snapt vast wel dat ik even geen tijd had om er een foto van te maken.
Genoeg wilde dieren voor vandaag.