Vandaag besloot ik avontuurlijk te doen en ben achterop een motor gestapt bij iemand die voor het eerst op een schakel reed! Een gezellige tocht, met vele schokken en hobbels.
Op aanraden van een vriendin wil ik de Wat Umong tempel bekijken. Mijn verwachtingen zijn hoog, want ik hecht veel waarde aan haar mening. De tempel zelf stelt me niet teleur, maar de zoektocht duurde zolang, omdat we simpelweg geen goede kaart hadden. Het was dat ik besloot van de motor af te stappen en al lopend het aan de mensen op straat te vragen als een echte vrouw, in plaats van doelloos en nietswetend rond te blijven rijden, als een echte man. Wat is dat toch met mannen dat ze nooit de weg willen vragen? Je bent in een vreemd land waar je de weg niet kent. Dat is toch geen schande?!
Uitgeput als ik ben hoop ik nog een meditatiesessie mee te maken. Terwijl ik op zoek ga naar de meditatieruimte valt me op dat deze tempel anders is dan die ik tot nu toe heb gezien.Om te beginnen staat deze in een bos en heeft het meerdere gebouwen. Het is er zo vredig. Ik kijk om me heen en zie de zon die door de bomen probeert te schijnen. Vogels die van tak tot tak springen en af en toe neerdalen op de met bladeren bedekte grond.
Op de achtergrond klinkt het gezang van de monniken.
Ik zie een bewegeloos meer, glanzend en schitterend in de zon. Alsof het rust. Alsof het tegen de lucht zegt: je bent zo mooi met je blauwe kleur en witte wolken, kijk maar naar je reflectie. En de lucht maakt er dankbaar gebruik van. Grappig hoe dingen die voorheen zo normaal en vanzelfsprekend waren nu heel speciaal voelen en zelfs tot leven komen. Of misschien… was ik gewoon errug moe!
Omdat we zolang aan het zoeken waren heb ik de meditatiesessie gemist.
Het is niet erg. Hier rondlopen was al zo rustgevend, dat ik stiekem heb gevonden wat ik aan het zoeken was. Innerlijke rust zit in je op welk moment dan ook en het is handig om dat via meditatie te ontdekken, maar soms ontdek je het op andere manieren. Vandaag was zo’n moment dat ik het zelfstandig heb gevonden.
In de avond was het in eerste instantie het plan om met G en Tom (thaise dame van Guesthouse) naar de heuveltop te rijden en te genieten van het uitzicht.
Tom, die van jonge mannelijke toeristen houdt, had dat toch anders bedacht. Neeeeee, ik kon echt niet mee. Dat kan niet met zn drieen op een motor. Hhaahhaahh, sorry hoor, ik kwam niet meer bij. Ze is zonder twijfel de enige Thai die vind dat je niet met zn drieen op een motor past. Misschien met zn vieren wel?
Maar Tom was duidelijk on the move. Met drie mannen op stap, dat heeft ze goed geregeld.
Duidelijk dat ik afgewimpeld was, droop ik af richting de avondmarkt.
Ik vond Chiang Mai al vanaf dag 1 geweldig, maar ik blijf mooie dingen ontdekken. Zoals het restaurant waar ik binnenliep, gerund door een Mexicaan en Engelsman. Twee mannen die alles thuis hebben opgegeven om hier in Thailand niet zozeer een restaurant te runnen, maar de winst te gebruiken om kinderen hier gratis engelse les te geven!
Ik wist het niet meteen, maar dat vertelde twee vrolijke Franse dames die naast me zaten aan me. Met deze vrolijke Franse dames trok ik richting de markt.
Op de markt doe ik een ontdekking. De bananen-roti met chocoladesaus! Jaja, alleen hoe het gemaakt wordt is al een hele show om naar te kijken. De roti wordt zorgvuldig omgeslagen, dan op de bakplaat gelegd met de bananen erin. De roti wordt dichtgevouwen en wel tig keren omgedraaid tot het goed gaar is.Het water loopt me in de mond en ik pak de roti gretig aan. De uitslag: de beste ontdekking van de avond!