Ik ben verzadigd. Na al het festivalhoppen wat ik heb gedaan, merk ik dat ik niet per se alle dagen van de river kwai brigde week hoef mee te maken. Een dag was leuk, de optredens waren mooi, maar eerlijk waar: het begint allemaal op elkaar te lijken.
Ik wil terug naar een plek waar ik eerder ben geweest. Een plek waar ik me thuis voelde en een plek waar ik nog een ding te doen heb. Chiang mai Het is dat gevoel dat je iets niet gedaan hebt en het maar aan je blijft knagen. Waarom heb je dat niet gedaan? Je had t moeten doen!
En nu heb ik de kans om te gaan. Voor ik ga moet ik echter eerst naar Sukhotai om mijn vergeten parasol op te halen en dat allemaal in 1 dag? Tijd zal het leren!
Ik besluit voor een uitdaging te gaan (geboren uit mijn gierigheid) en ga met de lokale bus wat betekent dat ik twee keer een overstap moet maken.
Er kan elke keer weer een verrassing in het reizen met de lokale bus zitten. Meestal een niet zo fijne verrassing, maar dit keer was ik mega verbaasd over wat me te wachten stond.
Het weer was mooi, de weg was lang. Ik zit in een volle bus en weet een plekje bij het raam te bemachtigen. Terwijl mn haar alle kanten opwaait, mijn ogen tranen van de wind die er hard inblaast, valt me de schoonheid van het landschap op. Zoiets heb ik nog niet eerder gezien. De pracht van moeder natuur laat zich hier zien. Ongeschonden en onontdekt. Waarschijnlijk ondergewaardeerd door de bevolking.
Het is zo moeilijk te beschrijven zonder iets van de pracht verloren te laten gaan in de omschrijving. Dit is iets wat je moet zien. Het is een aardelandschap met prachtige golven erin. Op de achtergrond staan de mooiste groenste bomen met de wind mee te deinen alsof ze dansen. Witte kraanvogels zitten op de modderpoelen, terwijl een kleine poeltjes water om hen heen golven en schitteren in de zon.
Mijn mond valt letterlijk open van de onverwachte natuurschoonheid. Wauw. Ik voel een warm gevoel van binnen door mijn lichaam heen glijden. Van boven naar beneden waar het zich in mijn buik uitzet. Ik wil meer en baal als er bomen langs de weg zijn die mijn uitzicht blokkeren, als de bus moet stoppen om mensen in en uit te laten stappen. Ik wil meer en ik wil dat het nooit eindigt.
Maar eindigen moet het toch en ik accepteer het met moeite. Ik wil terug. Ik wil mijn fiets. Wat mis ik mijn fiets. Hoe heerlijk zou het zijn om op mijn fiets te stappen en relax langs dat water te fietsen.
Ik moet echter verder en stap in bus nummer twee. Het mooie uitzicht is weg, de zon gaat onder en ik besef dat ik het niet ga halen naar Sukhotai vandaag. Ik zal in Ayutthaya moeten overnachten.
Wederom een verrassing. Deze stad stond helemaal niet op mijn lijstje, maar blijkt een hele gezellige sfeer te hebben. Backpackers walhalla. Overal zitten ze op terrasjes te drinken en te kletsen. Ik luister mee en lach. Er is geen gesprek wat ik niet eerder heb gehoord. Sterker nog, wat ik niet eerder heb gevoerd. Dezelfde vragen, keer op keer. Niemand schijnt eronder uit te kunnen als je reist. Niemand die eens een keer als openingvraag vraagt: zo, wat is jouw grootste blunder in je leven geweest? Of wat is jouw favoriete dier? Zo cliche allemaal.
Voor mij is het teveel om dit proces weer te ondergaan en hou me op de achtergrond. Lekker genieten van mijn thee is nu voldoende voor me.
December 1, 2010