Je zou denken dat je na zoveel busritten wel gewend bent aan het reizen ermee, maar niets is minder waar. Het blijft elke keer weer iets ongemakkelijks, waarbij ik slecht slaap, slecht eet en vaak geen mogelijkheid heb om mijn tanden te poetsen. Ja, na jarenlang gaatjesvrij te zijn, ben ik bang dat het reizen daar verandering in zal brengen.
Aangekomen op het busstation begint de oude welbekende strijd weer. Het is net een bokswedstrijd, waar je steeds weer doorgaat, tot er een knock out gaat of de tijd om is. Ik geef me niet gewonnen en laat me nog altijd niet afzetten. Als ik uit mijn bus stap word ik meteen begeleid door een sintjaw rijder die me uiteraard een veel te hoge prijs wil aansmeren. Ik zeg nee dankje, ik neem de bus. Oh maar er is geen bus naar jouw plek.. Dus ik loop naar de ticketoffice om het daar te vragen. Vlak voordat ik mijn antwoord krijg, roept de sintjaw man iets naar hen en ik krijg te horen dat er geen bus rijdt naar waar ik naartoe wil en dat ik beter een sintjaw kan nemen.
Ik geef de sintjaw man mijn dodelijke blik, kijk de vent van de tickets recht in de ogen aan en vraag hem langzaam of hij dit zegt omdat die vervelende rotvent hem dat heeft geinstrueerd of dat er echt geen bus is naar mijn guesthouse. De man verkleurd lichtjes, vertoont een raar zenuwtrekje rond de mond en schiet met zijn ogen heen en weer, voordat hij zegt dat er echt geen bus is. Ik kan het niet helpen en laat een diepe geirriteerde zucht ontsnappen voor ik een nog dodelijkere blik naar de ticketman werp en loop weg. Ze denken toch niet serieus dat ik nu nog bij die vent instap?!
Iets verderop zie ik een andere dame tickets verkopen en vraag het aan haar. Ja hoor, bus 2, kaartje kopen kan in de bus. Nouja!?
Ik kruip de veel te kleine bus in met al mn spullen en net wanneer ik geinstalleerd ben, staat die rotvent van de sintjaw er weer en ik zie hem iets roepen naar een politieagent. Ik weet niet wat het is met die vent, maar hij weet van geen ophouden. De agent benadert me en vertelt me dat ik in de verkeerde bus zit, terwijl de sintjaw man op de achtergrond nog iets aan het roepen is.
Zonder mijn blik van de agent te houden, zeg ik zo kalm mogelijk als ik kan dat die vent snel moet oprotten, omdat ik hem nu echt vervelend vind. De agent stuurt hem al lachend weg en vraagt me uit te stappen. Ook al is er geen haar op mijn hoofd die eraan denkt, ik moet wel. Het is ten slotte een agent.
We lopen terug naar de ticketman en de agent legt me aan de hand van een plattegrond uit waar ik naartoe wil en dat er geen bus komt, maar dat ik een sintjaw of taxi moet nemen. Hij wijst ergens naartoe en ik kijk hem wantrouwig aan. Hij lacht weer. Vertrouw je me niet? Ik ben een agent. (wat een grappenmaker he?)
Ik weet een lachje en een knik eruit te persen en loop richting de taxi’s. Daar valt echter mijn oog op een klein gedeelde bus. Ik vraag hoeveel het is om me naar die straat toe te brengen en voor 10000 (2,50) zet ie me af op mijn bestemming.
Uiteraard is het weer zo gezegd, niet zo gedaan! Wanneer ik wil uitstappen bij wat ik denk dat mijn halte is, begint de hele bus zich er mee te bemoeien om tot de conclusie te komen dat ik nog niet moet uitstappen. Wat een spijt had ik achteraf, toen ik erachter kwam dat ik wel gelijk had. Uiteindelijk heb ik nog een half uur in de hete zon moeten lopen, voor ik op mijn bestemming aankwam. Wat ik inmiddels wel geleerd heb is om dit soort vergissingen sneller te accepteren en te genieten van wat ik onderweg tegenkom.
Dus ik geniet van de markt die ik doorloop, koop een cocosnootdrankje, zie de river Kwai brug en lach naar wat kleine kindjes die me met grote ogen aanstaren. (en ja ik kan het ze niet kwalijk nemen. Wat zou jij doen als je een tas zag lopen met een vrouw eraan??)
Ingecheckt en gedoucht ga ik meteen op zoek naar een gratis wi-fi plek. Ik ben echt een facebook junkie en moet minstens een keer per dag mijn mails checken. Het is voor mij ook een manier om op de hoogte te blijven van wat er gebeurt in de levens van anderen, van vrienden.
Net wanneer ik heb besloten dat ik even geen zin heb om nieuwe mensen te ontmoeten zit er een vasthoudende persoon naast me die contact probeert te maken. In eerste instantie praat ik terug uit beleefdheid tot mijn aandacht wordt getrokken door een motor.
Aangezien we dezelfde dingen willen zien, kunnen we misschien samen gaan? Achja, waarom niet. Scheelt me heel wat onderhandelen met vervelende motorchauffeurs of lopen in de hete zon.
Helaas blijkt al snel dat dit de meest dodelijk saaie persoon ter wereld is. Het is niet helemaal netjes van mij, maar ik ga mijn hoogtepunten af (museum, graven, festivalterrein en river kwai bridge) en dump de ander snel.
Wow, hoe ben ik zo gemeen geworden?! Het bevalt me stiekem wel. Ik doe gewoon wat ik wil en laat alle beleefdheden voor wat het is. Ik kies voor mezelf.
En voor jezelf kiezen is altijd een fijne keuze.
Ik vind een klein familierestaurantje en geniet van de interacties tussen de familieleden. Wat zijn ze vrolijk terwijl ze werken. Kindjes die zich vermaken met hun fantasiespellen. Nee niet met computerspellen en de laatste snufjes, slechts met hun fantasie en elkaar. De vrouwen lachen en roddelen waarschijnlijk en de vader probeert klanten binnen te lokken.
Als ik aan de oudste zoon vraag of ik wat van de thaise muziek kan krijgen die ze afspelen, springt hij meteen enthousiast achter zijn computer en wil absoluut geen geld hebben ervoor. Zo lief. Helaas is mijn i-pod nog geblokkeert, maar hij heeft zijn best gedaan.
Geraakt door deze mensen laat ik een fooi achter. Iets wat ik normaliter niet doe in deze landen, maar zij hebben het verdiend.