Deja-vu: al gezien. Het gevoel dat je iets al een keer eerder hebt gezien of meegemaakt. Daar sta ik weer op Khao san road. Maar het is anders dan voorgaande keren. Dit keer voel ik niet verloren of gedesorienteerd. Dit keer weet ik de weg en weet ik waar ik naartoe wil.
De voorbereidingen voor Koningendag zijn in volle gang en ik geniet van de optuigingen van alle bomen en gebouwen die ik voorbij loop op mijn weg naar het hostel. Ohja, dit worden goede dagen, zonder twijfel!
Het feest kan beginnen als het aan mij ligt dan. Ik kleed me snel om en vertrek richting het Koninklijk Paleis. De wegen zijn inmiddels afgezet en mensen staan al klaar langs de kant van de weg. Ik sluit me aan bij een groep thaise mensen die me maar al te graag adopteren.
Dit zijn van die dingen die in zo ongelooflijk vind.
Probeer je eens voor te stellen dat je in Nederland op Koninginnedag een goede plek hebt bemachtigd langs de kant van de weg, waar de koningin langskomt en plots staat er een toerist achter je die ook graag iets wilt zien. Wat doe je dan? Juist, niets! Misschien maak je jezelf nog wat breder of er zeker van te zijn dat die toerist niet stiekem naar voren kruipt. Het is allemaal wat egoistischer en vijandelijker.
Hier sta ik dan achter een groep thaise mensen, wat verloren om me heen te kijken, niet wetend wat er gaat gebeuren. Een vrouw trekt me naar voren en gebaart me naast haar te zitten op de grond (eerste rang) en weet me in zeer gebrekkig engels uit te leggen dat de Koning straks voorbij zal rijden in een gele auto.
Gespannen wacht ik af terwijl ik met mijn Thaise vlaggetjes heen en weer zwaai.
De koning. Ik ga de koning zien. De man die al een eeuwigheid aan de macht is en oh zo populair is bij de Thaise bevolking. Hij is een nationale held en icoon van Thailand en ik ga hem zien.
In twee seconden vliegt hij voorbij in een ouderwetse en vrij lelijke gele auto. De auto doet echter niets af aan de man zelf. Statig zit hij in de auto met een strenge blik in zijn ogen kijkt hij neer op de mensen en geeft een beheerst hoofdknikje. Aaaaaaahhhhhhhhhhhh dat was de koning. Oh mijn hemel ik heb de koning gezien!!
Ik kan het niet geloven en denk niet dat mijn dag nog beter kan worden. Maar dit wordt het wel. De koning komt namelijk nog een keertje voorbij. Hij is klaar in het paleis en vliegt in dezelfde gele auto voorbij, dit keer echter met een glimlach op zijn gezicht. Ik glimlach terug en zwaai enthousiast met mijn vlaggetjes. Zou hij me gezien hebben? 😉
Terug naar het hostel om me om te kleden en me klaar te maken voor de parade en het vuurwerk. Er staan hele hordes verkleedde mensen klaar om hun kunsten te laten zien in de parade. Piloten, mariniers, marionettes, vrouwen en mannen in het knalroze en somminge juist in het geel. Kennelijk is roze het nieuwe geel. …
In Thailand hebben ze voor elke dag van de week een ander kleur. Draag die kleur op die dag en het zal je geluk brengen. Aangezien de koning op een gele dag is geboren, is dat zijn kleur en droegen de mensen altijd geel op Koningendag. Sinds hij echter een jaar geleden uit het ziekenhuis kwam volledig in het roze gekleed, zijn de Thai spontaan over gestapt naar roze. Om het nog verwarrender te maken: de koning zelf was gekleed in rood, omdat dat de kleur van zondag is.
Mijn zoektocht naar het vuurwerk begint. En het is goed! Echt Thais vuurwerk, geschoten vanuit kokosnoten. Hoe ik dat weet? De kokosnoten vlogen mee door de lucht en het was alsof de meute een dans deed enkel om de kokosnoten te ontwijken.
Het was hilarisch en ook spannend. Je wilt zo’n kokosnoot niet op je hoofd krijgen. Vuurwerk zelf werd op een paar meter hoogte van ons afgevuurd en as en vonken spatten op ons neer, dus spanning was zeker niet ver te zoeken.
Ik steek een lampion af en laat hem door de lucht vliegen. Om elf uur in de avond schieten er opeens duizenden van die lampionnen de lucht in. Het aangezicht van zoveel lichtjes in de donkere avondlucht is overweldigend. Het is alsof ik in een sprookjesland ben beland, omgeven door magische lampjes.
Met grote ogen en open mond kijk ik toe hoe dit schouwspel langer dan een half uur voortduurt. Ik wil niet dat het stopt en ik wil niet weg van dit mooie schouwspel, maar vermoeidheid neemt de overhand.
Helemaal high van deze ervaring dwarrel ik neer in mijn bed.
December 5, 2010