Het plan is om watervallen te bezoeken en de Tarsier aapjes. We huren de motors en crossen richting de waterval. Er zijn twee manieren om er te komen en we besluiten de binnendoor weg te nemen. Misschien voel je het al aankomen, maar dat was dus een ongelooflijk slecht plan van ons! De paden zijn vrij nauw en onverhard. Aangezien het heeft geregend en af en toe nog steeds miezert, is de weg wat gladjes en modderig hier en daar.
Na gisteren heb ik heel wat vertrouwen in mijn motormaatje die het meeste rijdt en zit vrij comfortabel achterop tot het moment dat ze in paniek raakt en ik met haar. We glijden weg en maken een rare zigzag. Ze gilt en ik grijp haar bij haar arm. Ik knijp haar nog net niet fijn en roep: niet in paniek raken, je doet het hartstikke goed. De boodschap zou wellicht beter bij haar aangekomen zijn, ware het niet dat ik dit half in haar oor schreeuwde en zelf toch ook niet meer de koelste kikker was.
Hoe dan ook, we weten overeind te blijven. Denkend dat we het ergste hebben gehad, volgt er een paar honderd meter verderop een grotere verrassing. Enorme modderpoelen! Twee van onze groep die voorop reden zitten vast. Gespannen kijk ik toe hoe de mannen de motor uit de modder weten te tillen en samen de modder door de drap heen duwen naar de droge weg. Het duurt ongeveer vijf a zes minuten en dan moeten er nog drie andere motors naar de overkant!
Ik klauter via droge stukken aarde en groen naar de overkant en wacht geduldig tot iedereen weer paraat staat.
Alle voeten zijn moddervrij en we gaan weer verder, denkend dat we nu wel het ergste gehad moeten hebben. Nou, niet dus. Enorme gladde paden dienen zich en daarop bovenop valt de ketting van een van de motors eraf! Ik heb even genoeg van de motor en alle moddergevechten en besluit te lopen. Ik ben toch zeker niet op vakantie om te doen alsof ik een ordinaire modderworstelaarster ben?! Krijg er niet voor betaald, dus, ik ga op zoek naar hulp.
Natuurlijk bevindt het eerste huis dat zich aandient zich zo’n 30 meter op een heuveltop en ben ik genoodzaakt te klimmen over modderige paden. Naar boven gaan is niet zo lastig, hulp vragen was niet zo lastig, maar naar beneden toe moest iemand mijn handje vasthouden. Niet mijn sterkste feministische moment.
We kunnen weer verder en het duurt werkelijk waar een eeuwigheid voor we de gewone weg tegenkomen. Gelukkig weet iedereen er ongedeerd weg te komen en hebben we op een na, gezamenlijk besloten die hele waterval over te slaan, ondanks de drie uren durende zoektocht!
We lunchen aan de kant van de weg, al heb ik geen trek en gaan op zoek naar het Tarsier reservaat. Deze is een heel stuk makkelijker gevonden. De entree is vijftig pesos per persoon. Ik ben de laatste van de groep die betaalt en geef de vrouw een briefje van honderd. Ze stopt het geld in haar lade en pakt twee tickets. Verward kijk ik haar aan. Ze kijkt terug en vraagt: twee personen m’am? Ik kijk naar links: niemand. Ik kijk naar rechts: niemand. Ik begin te lachen en zeg: Ja, ik ben er vrij zeker van dat ik maar een persoon ben! Dank u.
Moet eerlijk bekennen dat ik even overwogen heb om vanaf toen, net als onze Bea, in de eerste persoon meervoud over mezelf te praten.
De Tarsier primaten zijn werkelijk superschattig en zo klein, dat je ze nauwelijks ziet. Het leukste weetje over hen is dat Yoda van Starwars op dit wezentje is gebaseerd! En ik heb drie kleine Yoda’s mogen zien. MAY THE FORCE BE WITH YOU.
We keren terug naar het hotel, pakken onze tassen en vertrekken naar een ander stuk van Bohol genaamd Panglao, waar we als het goed is lekker aan het strand kunnen liggen. Vanaf morgen dan, het is nu al avond namelijk.
Via via vinden we een prachtig resort, zo’n kwartier lopen van het strand af met heet water douches! Na een hele dag niet gedoucht te kunnen hebben is dit een zegen voor mij. Ik vind een koude douche niet erg, maar een warme douche vind ik altijd beter. Het verlangen naar mijn douche thuis groeit sterk.
Iedereen maakt dankbaar gebruik van de douches en hierdoor vertrekken we vrij laat naar het restaurant, waardoor het al half negen is tegen de tijd dat we ons eten krijgen. Nu word ik vrij chagrijnig als ik honger heb en ik was niet de enige.
Tot overmaat van ramp bleek er varkensvlees in mijn omelet te zitten, terwijl ik bevestigd had gekregen dat het een vegetarische omelet zou zijn. In mijn honger ben ik onoplettend geweest en heb ik niet duidelijk genoeg gemaakt wat vegetarisch is. Een van de meiden uit de groep legt het aan de ober uit en zegt ten slotte maar dat het een soort religie is. Hierop kijkt de man verschrikt op en zegt wel honderd keren sorry. Op de Filipijnen zijn de mensen erg religieus. De grootste religie is het Christendom en overal waar je komt kun je wel een leuze vinden die het Christendom aanprijst.
Natuurlijk vind ik het sneu voor hem en zeg dat hij me in plaats van de omelet wel een fruitshake kan brengen om het goed te maken.
Het was een lange dag en ik ben te moe om nog meer te doen. Iedereen deelt mijn vermoeidheid en we gaan terug naar het resort om te genieten van onze bedjes.